vrijdag 22 februari 2013


Het gebeurt wel eens dat ik het niet meer weet. 
Kenmerkend voor die staat van hulpeloosheid 
is dat ik mijn mening deel met de zachte meubels 
bij het raam. De venusschoentjes staan al klaar. 
Uitzichtloos is ze niet, de stilte waarin ik wegzak. 
Beneden lopen welgestelde baby boomers voorbij, 
terwijl de snelkoker warm water belooft. 

Straks het pensioen en de koffie. 
Daar ginds loopt mijn ware ik rond, 
op luttele jaren hier vandaan. 

Het is allemaal de schuld van een tijd die stijl, 
kwaliteit en comfort met elkaar verwart. 
Was er maar een ouderwetse telefooncel 
om bij vlagen van verdriet de regendruppels te tellen 
terwijl je niet thuis geeft. Nu is er een gsm 
die het knorren van de centrale verwarming 
intact laat.