vrijdag 1 februari 2013

Wind en hagel flierefluiten op het strand
maar mijn voeten, zwaar beladen met de tijd
die achter me ligt, snotteren op het rulle zand
en winden zich op om al het Niets
dat uit de oceaan is opgedoken.

Kom mee, huizen op de dijk die zwijgen,
achter beton dat rot: de eigenaar is opgestapt
zonder liefde achter te laten. Kom mee,
dan toon ik jullie een handvol herinnering, een dans
met de horizon nu geld geen rol meer speelt.

Kom mee, morgen valt de wereld stil,
zo stil dat we onmerkbaar uit de tijd sluipen
en de deur naar ons leven op de knip doen
om samen te wachten op een bus
naar onverkende kusten.