zaterdag 20 juli 2013




Schijndood is alom 
in deze leeggeroofde tombe van taal.
'Maar ik had je toch beloofd dat...' -
en dan hap ik in de aslucht
naar een vorige versie van mijn zelf
die wegvliegt met wat sintels van bewijzen.  
Zacht ruisend linnen daalt neer 
op een verlaten steen.

Ook jij vindt, woordeloos wanhopig, 
een gloeiend stuk hout:
'Maar dat zeg je me zo vaak...' -
om rampspoed tot een spel te transformeren
in het hiernamaals van mijn dromen.
Pech voor ons, dat overlopen naar een nieuwe farao.
Kansloos een liefde die wou voorthobbelen
over de oude omwegen van ondergronds geluk.