vrijdag 25 oktober 2013


















Liefde moet je verzorgen. 
't Is als een kopje koffie zetten 
met een antieke molen: 
je giet traag kokend water op, 
je blijft erbij, je noemt het vroeger. 
Als een orchidee voor het raam.

Liefde mislukt soms. 
Maar ook dan moet je er 
een zetel voor vinden. 
Ontdekken waar je faalde. 
En toch nog houden van. 
Niet zomaar een bloem.

Niet uit zinloze obsessie, 
maar omdat de minne heilig is, 
ook al laat ze je in de steek. 
Je moet haar koesteren 
als een geur waar je niet bij kan.
Zelfde orchidee, hoog in de boom 

van een kwetsbare dagdroom. 
Dat is mijn ware overtuiging. 
Terwijl ik mijn koffie drink. 
Om deze woorden te schrijven. 
Alleen. Zoals de haven in het raam.
Achter mijn verwelkte hoop.

zondag 20 oktober 2013

Welles - nietes


God is geen zelfverzekerde partner, 
maar een aarzelend verlangen
dat je pas opmerkt in een plotse 
woordentwijfel.

Geen strenge meester is Hij, 
maar een begripvolle gelijke 
die je op je schouder voelt, 
om aan te geven dat het zo erg niet is, 
dat bestaan van jullie beiden. 

God is geen u, maar een jij. 
Zeg nooit iets anders. 
Hij zeurt niet, maar zwijgt. 
En jij?

Hij herinnert nooit aan een to-do lijstje, 
maar schrijft ontspannen proza. 
Hij verkiest een trage, literaire brief, 
af te leveren door een lieve postbode, 
boven een snel verstuurde e-mail 
voor je supersonische computer
die het ook niet meer weet. 

Alles wat blijft.
Hij is ouderwets en altijd vernieuwend tegelijk. 
Een villa in de stijl van een boerderij.

Midden in de nacht bestaat Hij niet. 
En toch bestaat hij. Overdag. 
Als jij het wil.
En Hij.

woensdag 16 oktober 2013

Damascus live


Warm en zoet zijn intro en outro,
alleen het live verslag is koud en zuur.
De winter in Syrië lijdt aan gewenning,  
maar verse hoop schemert op de monitor - 
altijd wanneer Damascus dreigt te vallen.

Witte derwisj danst bedwelmende rondjes
in een plas van vers geronnen bloed. 
De snaren van de oed gaan stil nu huilen. 
Magere Hein wekt geen verbazing meer 
in de afgeborstelde perfectie van Bashar. 

Tot ons allen spreekt een geduldige mond
in noodtoestand! De mooiste wurgklanken 
sterven uit - in een genadeloze glimlach. 
Ook rebellen kijken mee. Wachten
op een oude schoolbel. De aanval

van het naar huis gaan. Ik moet echt blijven,
zolang er woorden zijn. Blaas ze op, 
zoveel loopbruggen van haat over de leegte 
in een leven. Grote wandklok knikt nee, in en uit
het beeld. Flashlicht waarmee dromen stralen.

zondag 6 oktober 2013

Net verschenen

Zopas verschenen:
'Ongehoorde vragen'
mijn nieuwe poëziebundel
bij uitgeverij P, Leuven