zaterdag 30 november 2013

Zonder te weten


Door de gaten die ik hierboven probeer te dichten
met flarden van vermoeden en weergevonden brieven
wandelt daar beneden iemand naar duurzaam geluk.

Zullen er dokters in de zaal opstaan om te herinneren
aan de veerkracht van dit brein? Het zit allemaal
tussen de oren, meesmuilen ze schouderophalend:

je grammaticale hoofdpijn, je duizelende woorden 
of wankel op verliefde benen staan. Trager reageren
speelt iemand parten wanneer hij op grote afstand kijkt.

Ik zal hen vragen om mijn flexibel imago niet langer
op hoge en lage trappen te plaatsen van vergelijking.
Ik wil weten wie die jongen is die daar zo rustig loopt

zonder naar zijn toekomst te kijken in de sterren,
zonder wat heimwee te voelen van een late terugblik, 
zonder te weten dat hij, toen al, betrokken partij was.