vrijdag 17 januari 2014

Plaats geen punt


Hoeveel pijn het doet om toe te geven 
dat je de liefde uit het oog verliest. 
Een kwellende zenuw van zelfvoldaanheid 
wordt blootgelegd. Ja, je liet wat brieven 
onbeantwoord, alsof het om de post 
van een derde ging.

Wie laat wie vallen? Laat deze woorden 
iets luider klinken, het is nooit 
een triviale vraag. En onderbreek jezelf 
corrigerend. Neem met een glimlach 
wat gewicht af van je woorden. 
En kijk begripvol in de spiegel. 
Plaats geen punt, maar een kommapunt; 
veel zin is er niet over.

Van zodra de liefde vraagt of je verliefd bent, 
reageer met een tegenzin die weggeduwd wordt 
door eigen nieuwsgierigheid. En zeg meteen... 
maar hoor je stem dan stokken. Het is een trilling 
die je verraden heeft. 

Word een regisseur van dit gesprek, 
en stuur aan op een nieuwe take. 
Besef dan dat het al te laat is. 
Hap even naar adem, 
bang dat je woorden ontspoord zijn. 
En voel je als een prooi 
die iemand bij de keel heeft, en ervan geniet. 

Een oog zal stil naar je toe bewegen, 
en dan naar boven, naar de nachtelijke hemel 
met haar giechelende sterren. 
Als om de afstand te suggereren 
van luttele lichtjaren.