zondag 9 februari 2014

Een spiegelbeeld sluipt voorbij 
in het water. Mijn tijd is 's avonds 
een bloedrode rivier: gloed van ondergang
waarop ik geabonneerd ben.

Ooit sta ik als een wilg, gelaten, 
in de schaduw van een verlangen
dat zich heel nabij schuilhoudt.

Ooit schrijf ik een gedroomd gedicht
dat alle gestrande inspanningen
uit het verleden vergeven kan.

Elke meter van mijn moeilijke weg
nam deel aan die lange aanloop.
Ik wilde het krassend gefluister verstaan
in een woud van spilzieke neuronen.