zaterdag 29 maart 2014

Terug naar de eloquente herinnering


(Gedicht geschreven i.o.v. Jozef Deleu)

Ze legde de motor stil. Opslibbing van herinnering.
Gedaver van voetstappen, koude mist van liefde.
Alsof de oorlog bulderde onder mos van tijd.

Ginds door het raam: de horizon had een stem.
Een vroege papaver koos zijn eigen bed van gras 
om rustig te sterven, drijvend in het moeras. 

Hier kregen de vaandeldragers van oma's Oostends
geen kans. Op de radio, na de taterende trompetten,
wat bedeesde virginalen die bij oude polders horen.

Hij zeeg neer, dromend van een slagveld zonder bloed.
Levens spoelen weg. De aarde smoort hun bleke huid
en het onweer maakt alle pijn doorschijnend. 

Opa vond ze weer in de luister van Rederijkers,
stille getuigen, Bourgondisch sappig, van een zondag
zonder ploertige auto's en dodende trucks,

maar feeëriek. 

vrijdag 21 maart 2014

Liefdesrecept


Smelt geestdriftige boter van geile arrogantie.
Smoor bitterzoene ironie, met welversneden pen. 
Voeg langzaam één liter ongezouten mening toe, 
en peper goed in wat u denkt te laten beklijven.
Daarna laat u stilte minutenlang koken, zacht,
serveert affectie in voorverwarmde spijt, en snijdt 
wat zelf bereide vleierij in zeer royale plakken, 

die u midden in een simpel verzenkransje legt.

Wacht. Het kan ook anders: leg schuldgevoel
op trots met licht geroosterde complimenten, 
vers ingevlogen uit de hoogste spirituele regio, 
hoewel in het weekend vaak moeilijk vindbaar.
De perfecte wijn bij deze traditionele pastei?
Een houdbare, fijne en exquis luxueuze zoen
boven het poenig collier van een troetelnaam.

vrijdag 14 maart 2014

Hulpeloos andante


Ik weet niet of het dwaze gedachten zijn die kibbelen
over een geluk dat walst in mijn brandschoon glas
wanneer ik even nablijf in het concerto van Ravel.

Of het herinneringen zijn op zolder die liggen blijven
wanneer ik grote schoonmaak houd in mijn hoop.
En jij dan langs komt in een hulpeloos andante.

In mijn hoofd zwijgt een ondergrondse verzetsgroep 
van eenzame wandelaars. Ik zie ze lopen op toetsen
die de toonaard herschrijven van zodra hij is uitgeput.

Ik moet het met een maantje doen dat scheef hangt,
een extra glas wijn dat geen wonderen meer zal doen.
De bergen komen niet meer van hun plaats vanavond.

vrijdag 7 maart 2014


Eerst moeten de jaren me reduceren tot een stofje
in de wind, dan wordt het te laat om te vragen

waar het waaien begon, bij welk ijdel wapperen
van bloemen. Speels interludium van vermoeden.

Het zou me geholpen hebben als grootvaders 
niet zo vroeg gestorven waren, als ik zelf op tijd

hun overspelige manieren had opgemerkt, 
hun middeleeuwse schalmeien en banieren.

Ooievaars zijn voorbeeldige burgers. Ik dank hen
voor hun mooie mantelzorg op een ruïneuze kerk.

Mijn leven: escapade uit een wankel nest,
geheugen met gaten die ik probeer te dichten.

Wat ik hier kwam zoeken, onder klepperende liefde,
ontdek ik pas wanneer de laatste verzen klaar zijn.

zondag 2 maart 2014

Zonder titel

Poëzie: 
weinig woorden 
die elkaars nabijheid vieren 
en iets langer willen blijven.