zaterdag 29 maart 2014

Terug naar de eloquente herinnering


(Gedicht geschreven i.o.v. Jozef Deleu)

Ze legde de motor stil. Opslibbing van herinnering.
Gedaver van voetstappen, koude mist van liefde.
Alsof de oorlog bulderde onder mos van tijd.

Ginds door het raam: de horizon had een stem.
Een vroege papaver koos zijn eigen bed van gras 
om rustig te sterven, drijvend in het moeras. 

Hier kregen de vaandeldragers van oma's Oostends
geen kans. Op de radio, na de taterende trompetten,
wat bedeesde virginalen die bij oude polders horen.

Hij zeeg neer, dromend van een slagveld zonder bloed.
Levens spoelen weg. De aarde smoort hun bleke huid
en het onweer maakt alle pijn doorschijnend. 

Opa vond ze weer in de luister van Rederijkers,
stille getuigen, Bourgondisch sappig, van een zondag
zonder ploertige auto's en dodende trucks,

maar feeëriek.