donderdag 3 april 2014

Uithongeren moet de liefde


Een jongen in de aula. Zijn hormonen stromen,
zinloos tragisch, van Cleopatra naar de meisjes
zonder naam. Ijdel geplunder van woorden:
fortissimi sunt Belgae. De verovering nog niet nabij.
 
Piepend krijt nu, op een bord met witte vlekken.
Er staat een macho citaat in de volgeschreven nacht.
Kreunende melkwegen waarin hij kwam, zag
en overwon: melancholische dromer op de eerste rij.
 
Blinde gehoorzaamheid voert zijn aandacht terug
naar de ervaring. De prof predikt raadselachtigheid.
Uithongeren moet de liefde, voor ze even terugkijkt.
En glimlacht… Zoals moordenaars in een nare droom.