maandag 23 juni 2014

Wat het beeld vertelde



Dat ik mijn leven moet veranderen
is me vaker verteld door een beeld.
Ik zag het tollen voor mijn ogen
terwijl ik vrijde in het gras, lang voor ik
het sluw gespeelde spel doorgrondde
van woorden leren stilstaan in de tijd.

Een explosie was nakend. Flauw aftreksel
van eeuwige belofte met gesloten ogen,
uitgegleden emotie onder een hautaine blik.
Rodin liet zijn brons - onstuimig lava - stollen
in de dreigende pij van Balzac. Ik? gaf geen kick
in mijn sabotage met ijskoude bewondering.

Ik veranderde mijn leven, stond op en lanceerde
het nieuwtje dat ik de vrek ontdekt had in mezelf.
Ik zou hem mores leren, liet alle remmen los
en werd een gloeiende stroom: taal op weg
naar de vallei van het verleden, waar gedichten
nog nabranden. Gulle kracht die warmte geeft. 

De caldera wordt koud, een hele generatie
wacht op weer een nieuw titanenwerk. Er roest
een goddelijke komedie onder die pij - realisme
in het diepst van Balzacs gedachten, mijn hel
die ik nooit heb willen zien. Ik verbeter proeven
die een feestende eeuw tot wanhoop drijft.