zaterdag 27 september 2014


Onder de zonnetent van een pastelleria
sta je te vluchten voor de gutsende regen
en een vloed van half-verwenste excuses
voor je pechvolle groepsreis naar Lissabon.

Colporteurs verkopen hun windschuwe plu's,
ze janken als fado na de onverwachte scheiding.
Lichamen verdringen elkaar met uitstel van respect,
net ranken tussen de neuroses van manuelijnse steen.

Het zou het begin kunnen zijn van weer eens een liefde
nu de gids, in de vrome taal van hoge wenkbrauwen,
vraagt of ze je troosten mag met pasgebakken pasteis
die ze binnen tijdens de plensbui is gaan halen voor jou.

De geschiedenis reikt dieper in haar hoopvolle ogen,
de steken in je onderrug betreuren je jachtige lifestyle,
een hond staat mee na te denken over je stille antwoord
en kwispelt JA wanneer de lekkernij je aandacht verovert.