zondag 28 december 2014

Beeldend kunstenaar Karel Hadermann vroeg me verzen te schrijven bij een tekening van hem:




ik sta op het dak van de drassige tijd
en gluur naar een oerwoud van snaren
dat de muziek van mijn ziel wil baren,
een koude nevel die - stil - is uitgedijd

elk uur is een geheime formule van atomen
die zenuwachtig trillen terwijl ik wacht
om te springen in een diep dat groen lacht
met liefde, verlegen rivier tussen oude bomen

donderdag 25 december 2014

Terugblik



In 2014
zag ik de zon opkomen achter de Akropolis,
tussen toeterende boten met sputterende motoren.
Ik beklom smeulende vulkanen en glijdende gletsjers,
met de kleine raadsels van een liefde in mijn rugzak.
Ik reisde in tweede klas met eerste klas lectuur
en nam mijn zonnebril af voor de gedichten van Zagajewski.
Ik streed om Zwarte Piet en verdedigde Marcel Proust
voor een bomvolle zaal in het roekeloze donker.
Ik tafelde vorstelijk met een bisschop
en dronk wijn met een atheïst.
Ik at pasteis in de gietende regen,
onder een zwiepend luifel in Lissabon.
ik zag een blinkende robot landen
op die apenoot van een komeet
waar ik nooit zal komen,
maar kwam elke dag thuis
in mijn vertrouwde uithoek
van het koele multiversum.
En dat was mooi.

In 2014
verloor ik ook een vriend
die voor het leven was
en dat was akelig
om horen.

zaterdag 6 december 2014

Moeder, kind en ikzelf


dichte drommen
- modeshow van sjofel gevoel - 
banen zich een weg
door hun baldadige verveling
en kopen erop los
omdat het Kerstmis wordt
in de uitstalramen

iets dreigt het leven te zien
in dit aroma van angst
dat mijn neus vindt bij een koffie
met mooie ogentooi: naast mij
streelt een meisje haar baby 
- spinnenwiel van zorgvolle liefde - 
die huilt om een langdurig lijden

de zon komt naar ons kijken
wanneer we lachen naar elkaar
- glorend licht van herkende snikken -
en ik als een schim op de valreep
durf vragen welke naam hij draagt,
de kleine god van haar zoete dromen
die ook ik een nacht lang zou willen zijn