vrijdag 20 februari 2015


Alsof mijn blik stilvalt bij een zachter silhouet.
Ze lijkt verdacht veel op Debbie Reynolds. 
Die snaaksheid in close-up: gedateerde toekomst,
een vitrage waarachter intriges wonen 
uit straten die om een craneshot vragen.

Ik denk dat ik haar aankan, 
in een bescheiden regie 
van lieve woorden.
Ze stijgen en dalen, 
terwijl ze ergens haar glas op heft.

Gene Kelly vraagt of ik rook. Debbie is bang.
Onder een bezwadderde luifel van hoogmoed 
staat ze te schuilen voor zijn bindende invloed
die voor haar voeten plenst in groeiende plassen.
Zo-even nog was het muisstil in deze film. 

Nu wordt er gesproken met haar vriend
over hoe het licht moet vallen 
op een kringelende liefde.
Ik stel hem gerust: hij kan toch zien
dat ik geheel onthouder ben in zijn buurt.