vrijdag 13 maart 2015

Komen eten


Mijn oog viel op een décolleté 
en is erin weggezonken, 
als een roderoze zon
die zich schamen moet 
voor de ouder wordende dag.

Ik houd zachtjes de zalm onder, 
voor hij moegetergd opspringt uit mijn bord, 
terwijl ik met lust een vlezige citroen leegpers 
zonder angst voor de zure blikken 
van haar gespeeld-lome minnaar.

Een broche is de laagste ster van deze show 
met vulkanen die het ijs doen smelten: 
in dit verleidend noorderlicht 
overleven geladen deeltjes 
van ingeslapen meisjesdromen.

Dan komt een ober, de fiere jongen 
met zijn eclips van mooie namen 
die het gaan waarmaken op haar bord, 
terwijl mijn vis het voor bekeken houdt 
en ik een glas hef bij dit maanlicht 

op mijn stille oceanen zonder toekomst.