zaterdag 18 juli 2015


Tranen laten vermoeide sporen na
in ogen verblind door helle zomerzon.
Ik hoor mijn lippen klagen
en daar beweegt de haven, in een vertroebelde blik,
terwijl je troetelnaampjes van kleur veranderen.
Het is als zwijgen met woorden:
bij elk punt staat een zoen, een wapperende vlag
bij aankomst. Maar liefde weet zo goed als niets
over de serotonine van dit geluk.

Soms decoreer ik 's avonds,
schrijvend wat niemand lezen zal,
de sterrenhemel met wat parels
van mijn uitgestelde eenzaamheid.