vrijdag 16 oktober 2015


Een meisje voor een overvolle trein
vraagt waarom je zat te slapen
en staart naar je, als een personage
dat mee wil reizen door de bladzijden
van je leven

Wrijf je ogen uit, voel je dichtbij de rand
van de romantiek die je verlaten had
en hoor achter je een automatische deur
dichtglijden terwijl het fluitje van de conducteur
een nakend gebaar signaleert

Dommelpauzes doen wonderen:
het geheime leven van Connie Palmen
voltrekt zich wanneer je haar laat liggen
naast je, op een zitbank
met veel te vrije plek

woensdag 7 oktober 2015

Als ik naar je verlang


Niets. Als ik naar je verlang
is niets nog brandend
in mijn herinnering aan de koorts
van de laatste keer.

Gloeiende sintels.
Niets dat in de verte lijkt
op de eerste dans van bladeren
in de herfst. Slechts hun dood
in een riool die elke dag
naast me loopt.

Geen hallucinatie van hoop
of hagel van geluk
op glazen daken,
als ik naar je verlang.

Niets 
dat uit een staalblauwe hemel
kan vallen -- dwaze overmoed
van een bonte vlieger
die de wind beu is
en genoegen neemt met het zand.

Woorden slechts
die zon willen zijn

en hemel
uit een ander seizoen.

vrijdag 2 oktober 2015

Stille oever met veel liefde


Vlaanderen,
hoe overleef ik in dit moedeloze uur
de afbraakwoede?
Met ploertige tegenzin.
En liefde.


Radio, mijn blinde kompaan,
ga mee met mij, glijd met mij
langs tuinen met een verlaten kathedraal.
En liefde.
Microfoon, mijn demon,
Je vroeg me terug te denken aan de weelde
van Eden, staarde met mij door woorden
naar een stille oever.
En flirtte met mij.
Managers bij het roer,
jullie ontdekten mijn dooiproces,
ik zweeg over het slibbig verleden.
Het zal nooit voorbij zijn, nooit,
het uur om te varen als een dronken boot
van Rimbaud. Alleen.
Met flikkerende sterren
op jullie rivier in de ether.
We blinken allemaal als dromen in de zomer,
gekieteld door vuige wind.
Onze ziel is een schelp vol herinnering
aan de groten der aarde.
En aan hun liefde.