vrijdag 2 oktober 2015

Stille oever met veel liefde


Vlaanderen,
hoe overleef ik in dit moedeloze uur
de afbraakwoede?
Met ploertige tegenzin.
En liefde.


Radio, mijn blinde kompaan,
ga mee met mij, glijd met mij
langs tuinen met een verlaten kathedraal.
En liefde.
Microfoon, mijn demon,
Je vroeg me terug te denken aan de weelde
van Eden, staarde met mij door woorden
naar een stille oever.
En flirtte met mij.
Managers bij het roer,
jullie ontdekten mijn dooiproces,
ik zweeg over het slibbig verleden.
Het zal nooit voorbij zijn, nooit,
het uur om te varen als een dronken boot
van Rimbaud. Alleen.
Met flikkerende sterren
op jullie rivier in de ether.
We blinken allemaal als dromen in de zomer,
gekieteld door vuige wind.
Onze ziel is een schelp vol herinnering
aan de groten der aarde.
En aan hun liefde.