zaterdag 19 december 2015



Wanneer de avond voorbij is, op de radio 
een weerman met verzopen wolkjes leurt
en de laatste lift mijn dronken liefde ontvangt

teistert de woede van verspilde tijd en libido
mijn lege tafel voor het raam: wie heeft gezeurd
en deze afleiding van gevulde glazen verlangd?

Het was een jongen die zijn roeping vergat 
en nu de slaap ontbeert die hij niet missen kan.
Er duikt een spook op van verveling zonder naam

die wakend doet alsof een nachtmerrie wordt gejat.
Het is wachten op de inspiratie van endorfines dan
om rake verzen te schrijven voor de gepaste blaam.