zondag 19 juni 2016

Rusthuis

Wanneer een hoopje as blijft liggen
op de bodem van een eenzaam bestaan,
zaai daar een bloempje en geef het een naam.
Denk aan je eigen leven, ooit vergeten puin.
En rijd naar je moeder. Ze wacht in het rusthuis.

Zeg haar dat je liefde wil wanneer je dood bent.
Net zoals zij. En vertel over de geboren baby 
van de buren, hij komt morgen al naar huis.
Omarm haar lichaam dat je nodig heeft.
Laat het oude licht stralen in haar wakkere ogen.

Herinner je straks in bed de weggegleden bomen 
tijdens je doldrieste rit door de avondregen,
hoe je haar streelde, naar haar glimlachen bleef,
omdat ze de weg weer kwijt was door je verleden.
Sluit de gordijnen. En laat je orchidee kwijnen


om je auto, die buiten een druppel verloor.