zaterdag 23 juli 2016

Komma

ga nu maar zonnen, komma
in dit woud van woorden
waar je een lege plek was — 
voor ik ter wereld kwam
in de geheime betekenis
van jouw hier en nu

laat me rusten in een krul
die ruikt naar opgerold verdriet
tussen winters ontluiken en zomerse kou —
in je gras lustte ik de liefde rauw
tot bij de komst van een vers dat liggen bleef
in stil negeren, te wit voor dit papier

daar ben je weer, ik had je bijna niet gezien,
mijn leesteken dat Adem afremt
voor geile illusie van retorische erotiek —
je schudt het plakkerig verlangen van me af
en noemt me dan, schaamteloos dissonant,

een oude troubadour die liefdeloos verzandt