vrijdag 23 september 2016

Sterven is toch wel het laatste.
We willen het eenvoudig niet weten.
Sterven zonder dat iemand erbij is.
Met stilgevallen woorden.

Het gaat de ene dag wat langzamer
dan de andere, dat sterven.
De dood is een harmonica
vol wispelturige akkoorden.

Meer dan ooit leeft mama. Hier en nu.
Wanneer ik bij haar ben. Alleen.
Samen met haar wacht. Wij beiden.
Alle tijd neem om bij elkaar te zijn.

Hopen is fluisteren: dit donker is mooi.
Hopen dat er zonnige dagen komen
die dieper eindigen in het verleden.
Geen mistige schijn van een refrein.
Geen matte afglans van oude gebeden.
Maar in verblindend licht trillende bomen 

die rechtstaan voor een krachtig pleidooi.

zaterdag 10 september 2016

Geluk is een grillig wezen,
dat niet opdaagt
wanneer je het verwacht 
en toch ook weer wél 
wanneer niets in je
de komst ervan verbeid had. 
Geluk is geen gedicht,
maar soms heb je toch wel
geluk, zonder dat je het wil.

vrijdag 9 september 2016


gezegend de bacteriën en illusies
die me van pas komen op dit papier
het ruikt naar olifanten
op weg naar een bad
dat langzaam opdroogt in de tijd

hoe zou ik ooit liegen bij jou
die mijn leven tot een geschenk maakt
van blind vertrouwen, veel meer
dan je zal toegeven? lees hoe ik
de vliegende kleuren in je ogen benijd

die zien hoe ik zestig word, gestrand
met zicht op het ondoordringbare woud
waar tien geheimen schuilen 
voor de giftige slangen rondom mij, 
het zijn de genen van een oude angst

in het laatste licht van de dag
walst de shiraz van je fantasie
in mijn mond. ik herinner me de dagen
toen je de wereld kwam proeven 
in mijn keuken, in open lucht:

we reden samen door het Krügerpark
dat een speeltuin van verzen werd 
en later een verdorven Eden
met de gebleven belofte 

van een groot design