vrijdag 23 september 2016

Sterven is toch wel het laatste.
We willen het eenvoudig niet weten.
Sterven zonder dat iemand erbij is.
Met stilgevallen woorden.

Het gaat de ene dag wat langzamer
dan de andere, dat sterven.
De dood is een harmonica
vol wispelturige akkoorden.

Meer dan ooit leeft mama. Hier en nu.
Wanneer ik bij haar ben. Alleen.
Samen met haar wacht. Wij beiden.
Alle tijd neem om bij elkaar te zijn.

Hopen is fluisteren: dit donker is mooi.
Hopen dat er zonnige dagen komen
die dieper eindigen in het verleden.
Geen mistige schijn van een refrein.
Geen matte afglans van oude gebeden.
Maar in verblindend licht trillende bomen 

die rechtstaan voor een krachtig pleidooi.