donderdag 27 oktober 2016


Op een nacht met helverlichte kraan
kijk ik naar een daad van oud begeren:
liefdes mooiste tijd rijgt dagen aaneen
op vergeelde foto’s uit de jaren tachtig.

Allemachtig, wat is ze naïef en gemeen
in al haar suggestieve onschuld: de prachtig
vormgegeven tederheid van het poseren.
Zal ik mijn ogen sluiten voor haar ijdele waan?

Dromen komen te laat, mijn hoop heeft afgedaan.
Anderen namen mijn liefde stiekem in bruikleen.
Nu is er de haven. In bed vaart naakt ontberen

dat niet wil inslapen, koppig en neerslachtig.

woensdag 19 oktober 2016

ik heb iets gezien 
in jou, in jouw ogen
wat je nog niet wist 
over jezelf, jij
die je slechts kende
in je onvermogen,
zo bang bovendien

dat is de reden
waarom ik onverwacht 
kon houden van jou
en jij dan plots
kon schrikken daarvan

want jij, ja jij alleen,
mijn blinde vagebond,
die je duistere zelf 
zo doodgewoon vond,
begreep geen ene moer
waarom ik jou dan toch

als heel bijzonder ervoer

zaterdag 8 oktober 2016

WACHTKAMER MET TROJKA


Je trage stap. In de wachtzaal van de dokter
is het donker, maar als je dat zou willen
kun je er van de vloer eten, merkt iemand op
die vaak bezig is met zulke dingen.
Jarenlang, zegt ze, schim onder een hoed. 

Vlak voor je een doek met dokter Zhivago 
die in een trojka door de sneeuwstorm raast
samen met zijn prille liefde. De paarden
vertrappelen een ideaal. Je gezondheid
begrijpt die vlucht naar eeuwige jeugd.

En nu maar wachten, bang, op symptomen 
die je onverhoeds hierheen hebben gevoerd. 
Waar zijn ze toch, vraag je je af, koud en stil,
in dit oord waar iedereen zieker wil zijn
dan de ander, op de ene stoel die vrij blijft. 

De eikenhouten deur staat uitnodigend open
en toont de gang, een commode met kooi
om uit weg te vliegen, als uit de ziekte 
van een bestaan dat veel te eng is vandaag.
De vogel zit op een tak, daarginds in het raam.  

Boven de commode hangt weer een ander doek.
Het toont een wolkenloos landschap, te mooi
om waar te zijn. Precies diezelfde tak, 
dezelfde genezing, bij het verlaten van alle pijn. 
In de verte: een stem — verlost: ‘dank u, dokter.’