zaterdag 8 oktober 2016

WACHTKAMER MET TROJKA


Je trage stap. In de wachtzaal van de dokter
is het donker, maar als je dat zou willen
kun je er van de vloer eten, merkt iemand op
die vaak bezig is met zulke dingen.
Jarenlang, zegt ze, schim onder een hoed. 

Vlak voor je een doek met dokter Zhivago 
die in een trojka door de sneeuwstorm raast
samen met zijn prille liefde. De paarden
vertrappelen een ideaal. Je gezondheid
begrijpt die vlucht naar eeuwige jeugd.

En nu maar wachten, bang, op symptomen 
die je onverhoeds hierheen hebben gevoerd. 
Waar zijn ze toch, vraag je je af, koud en stil,
in dit oord waar iedereen zieker wil zijn
dan de ander, op de ene stoel die vrij blijft. 

De eikenhouten deur staat uitnodigend open
en toont de gang, een commode met kooi
om uit weg te vliegen, als uit de ziekte 
van een bestaan dat veel te eng is vandaag.
De vogel zit op een tak, daarginds in het raam.  

Boven de commode hangt weer een ander doek.
Het toont een wolkenloos landschap, te mooi
om waar te zijn. Precies diezelfde tak, 
dezelfde genezing, bij het verlaten van alle pijn. 
In de verte: een stem — verlost: ‘dank u, dokter.’