vrijdag 11 november 2016

Te weten dat er in de straat waar ik woon,
verlaten op wat knipperend neon na,

een boek is dat gesloten op me wacht, 
helemaal aan het einde van mijn wandeling

voorbij het suizend kermen van de lift
en het geniepig piepen van de klink,

dat is mijn grootste troost om bij je te zijn,
personage van mijn dromen. 

Woorden gaan open als valschermen,
alsof het oorlog is, en jij ligt te bloeden 

op een pagina nog heel ver van het einde.
Ik kom net op tijd binnen om je te redden

en lees verder in je gevallen leven.

De avond is te jong om nu al te sneven.