woensdag 21 december 2016

Honden huilen naar de maan, 
slapeloze componisten bezingen ze. 

Ik zwijg naar de maan, en de maan 
vindt dat zo grappig, dat ze lachend 
terug trilt naar me, alsof ze uitschoof 
en in het water viel. 

Ik houd van de maan rond Kerstmis, 
de koude Kerstmissen, ongekroonde 
missen in een miss-universe, 
behangen met een collier 
van diamanten sterren, 

sterren die weten 
dat ik me eenzaam voel, 

eenzaam als een huilende hond.