maandag 2 januari 2017

Achter de tattoo’s op zijn blote arm
wachten de ijverige micro-organismen. 
Onder de motorhelm die hij liefdevol
tegen zijn borst drukt, klopt een hart
met risico op plotse dood. Ook bij hem.

Hij is gewikkeld in zijn defensieve stilte,
maar ook benieuwd naar wat er komen zal,
in een hoekje van een kleine kamer,
in een proces van vereenzaamd wegkwijnen.
Zijn stervende vader wil nog even bij hem zijn.

De verplegers weten meer. Ze knikken niet
naar tegencultuur. Ze kijken op, buiten,
wanneer het sneeuwt terwijl ze blijven roken.
Ze laten hun blik zakken naar de tegels
waar hun replieken staan te lezen.

Ginds glijdt de kliniek in een voorbije dag.
Hoe hard hij ook door de bochten scheurt,
herinneringen blijven de motard volgen. 
Snoeihard rockt zijn kindertijd: niet inhalen.
Een truck zwenkt. Het kan de laatste keer zijn.