zondag 15 januari 2017

MOEDERLIEFDE

Ik weet niet meer of het mijn sneakers waren
die pijn deden, of mijn voeten. Maar mama zag het
en las het leed in mijn ogen. In haar rusthuis
valt zoveel te lezen, het ene leed al sneller 
dan het andere, door het gestrompel van oude dagen.

Kom thuis, zei ze, 
maak een washandje nat en stop het in de tip
waar je schoentje nijpt. Ze illustreerde het met mime
en zag mijn blik zich ontspannen: er kwam vertrouwen
in de goede afloop. En dan, zei ze, geloof het of niet,

stop je alles in de diepvriezer, schoen met washandje
en angst dat je op blote voeten verder moet. Ze keek
met die eureka-blik naar mij van stille superioriteit.
Een kok zou net zo geklonken hebben: laat alles
verstijven, zoals je angst, twee dagen later

gaat de frigo open 
en vind je de sneakers van je dromen.
Ik kon mijn voeten wel zoenen
van liefde

voor mama.