vrijdag 24 februari 2017

mijn leven is een fabriek
met gebroken ramen
waar jij soms schuilt bij mij
en wacht op het donker
om te walsen in de koude tocht

ik tel met vingers 
de woorden die blijven liggen
op je lippen
en leg mijn handen in je zij
opdat je ze later herinneren zou

er is geen lopende band meer,
geen verveling van elke dag opnieuw
tot we erbij neervielen, in de stad
die even eenzaam was als wij
toen we nog niet wisten

dat we gemaakt waren voor elkaar
door andere woorden, vingers
die dwaalden door de danszaal
van de leegte: onbeschreven blad

waar inkt van liefde dol op is