donderdag 6 april 2017

Er komt wel weer een gedicht,
zeiden de woorden,
maar niet vanavond,
want je bent te nerveus
bezig er iets van te maken,
en wij geven niet thuis vanavond.

Ik sloeg mijn schriftje dicht
en keek door het raam: hippe meid,
een vaag gekrijs van meeuwen
en taal zoveel ik maar wilde,
in de gedaante van een vriend
die naast haar liep te zwijgen.
Er komt wel weer een vers,
een vers vol bibberende bloemen,
maar niet nu, beaamde de stilte.
Nu moet je even vrede nemen
met de zachte ontsnapping
uit een betekenis die er niet is.
En daar stond mijn gedicht,
ik schrok dat het er was.