dinsdag 23 mei 2017

Melancholie
Dansend vlammetje in de nacht
Wakker gebleven poes
die haar rug bolt bij een onbetaalde factuur

Ik streel met wijn
mijn onvervulde hoop
Spin met woorden
en ga liggen bij een herinnering
die de regen toebehoort
Genadeloze wijzer volgt de tijd
die van ons beiden was
Ik ken de prijs van prille liefde
die geen liefde blijft
Ik dans
in de stilte die gedoofd wordt
door het eerste licht
dat nog bang is
om jou en mij te storen

vrijdag 19 mei 2017

gedicht geschreven voor Katelijne Boon
en Clara De Decker

soms betekent componeren
een instrument bouwen
dat op zoek gaat
naar de solist
hoor: hij vindt zijn evenwicht,
beproeft zijn acrobatisch geluk
op notenbalken met een kruis
aan de sleutel van zijn toekomst 
soms betekent dit liefhebben
een nieuwe toon vinden
die meandert naar de bron
van ieders eenzaamheid
en daar bij elkaar zijn:
componist bij instrument,
klaterende toon van hoop
bij timbre van hees verlangen
tot alles uitsterft
in dezelfde grote terts
van applaus met bloemen
en jurken onder dovende spots

woensdag 3 mei 2017


Oude seizoenen gaan aan diggelen,
als tomaten die voor de bijl gaan 
wanneer de lentesla op tafel moet.

De dagen aarzelen om mee te volgen
nu de zon wat vroeger wakker wordt
en later naar bed wil, net een soebattend kind.

Mijn liefde weet waartoe een aarzeling leidt
en trekt zich terug, als groenten in het onderste vak
van de koelkast. Hij laat het kwijlen voor de hond.

Radio, heel zacht. In een ander seizoen,
waar bange jongens niet thuishoren,
worden polyfone madrigalen opnieuw getoonzet

en kletspraatjes eindigen aan de toog van grote dromen.
De borrelnootjes veranderen in olijven
en stukjes komkommer, gedrenkt in olie

waar altijd iets van achterblijft 
in de herinnering aan je handen.
Want die heb ik gevoeld in elk vers van mijn gedicht.