zondag 11 juni 2017


Het water slaapt in de buizen, 
af en toe bevestigt het zijn bestaan
met wat drijfhout van dromen.
Soms klikt er iets. Tussen ons alleen. 

Ik verzamel mijn botten en gewrichten
en draai me om in de routine
van schaamteloos vroeg opstaan
tussen ideeën die al stromen.

Straks word ik wakker, als een aardbei
gedrenkt in Griekse honing. Gisteren nog
zag ik meisjes de sirtaki dansen 
rond een bijna gehuwde vrijgezel.

Nu hoor ik mijn aderen begerig suizen
als een herkenningsmelodie op de radio
die een waterval van nootjes stort 
in het tropisch regenwoud van jouw hart.

Jij bent van mij. Ik van jou.
Als ik je radio mag zijn.
Je stem. En jij

mijn beeld.