vrijdag 23 juni 2017

Ik ga me niet bezondigen aan huilebalkerij
in dit gedicht waarvoor je de tijd nam.
ik ga je danken dat je het deed, zonder zorgen,
en je meenemen naar het laatste straaltje zon.

Kom mee, de hoge grassen van gedachten
gaan liggen in het donker. Vergeet jezelf
in de stroming die je doet varen van vandaag
naar morgen. En blijf bij mij, wanneer ik in jou ben.

Glitter: de graalridders en magiërs van Wagner
musiceren op jouw vijver. Een zwaan trekt ons bootje
tot waar de maan het mooist is, rillend in mijn dromen
met jonge feeën. Wind door bloemen in Chinese inkt.

Slaap: daar bestijg ik jouw demonische krachten.
Alleen, aan de uiterste grens van de tonaliteit
ga ik leven in de zang van deze utopie. En zingend
ga ik je danken dat jij het was, niet ik, die weerklonk


in mijn muziek vol vreemde woorden, de stilte voorbij.