vrijdag 1 september 2017

We zijn als een carrousel 
stilgevallen in de regen.

We wachten op een nieuwe dag
met de belofte van een zegen

dat alles weer draaien zal
en vals zingen als een kermis
bij de oude kerk, in opbouw
terwijl de boeren oogsten

en anderen het gnuivend paard 
van onze liefde naar huis brengen 

in een gedicht vol schoonheid 
die iedereen kent en weer opgooit, 
als hooi uit een ander seizoen.

Moedige papaver op de kasseiweg
van hoop. In geen weiden
meer te vinden. 

Toch blijft de toekomst 
in het dorp waar jongens hun meisjes
en meisjes hun jongens bietsen

om samen op en neer te gaan
tot hoog boven de haan
in een opgestoken wind.

Kermis, zeggen ze, 
keert jaarlijks terug. Dat feest

in de leegte.