zaterdag 25 november 2017


Op weg.
Door de avond.

Hoog boven de polder kan ik het 
niet helpen, maar blijf staan 
om naar een heilige tak te kijken, 
beneden in de schemering 
die voorzichtig trilt, zwak 
en kleurloos als een oude kerk 
in late zomerhitte. Stop en kijk
naar gierende wilde bloemen. 
Zo moedig. Zo donker.

Liefde
is een vergeten boterbloem.
Doet me rillen. 
Doet me wat.
Die jonge eenzaamheid 
aan de rand van de polder.
Weer een belofte van maan erbij.
Nu nog vaag vermoeden.
Herinnering aan een eerste blik. 

Kijk en stop
naar zanderige kamperfoelie. 
Tonen, grijs als lood
ademen de oude takken.
Scheuren uiteen
wat in het Zuiden 
als Westenwind begon.
In het hartje van de zomer.
Bij de stille polder. 

Op weg.

Naar de nacht.