vrijdag 29 december 2017

wordt mijn leven een verval 
van krachten, laat ik me
door de neergang leiden,
schrijf er de groeiende chaos
in mijn hoofd aan toe, 

de oprukkende mist die je bent,
de geluwde storm in de ogen
van oude mensen, bij het raam
dat niet meer opengaat,
de slagboom bij mijn grenzen.

wordt mijn leven een terugkeer
van lente, laat ik me bedwelmen
door bloei in geurige regen,
excuus voor ingeslapen dromen
en stormen die ik niet kan luwen,

een plotse zindering van licht:
de noeste zwaluwen in mijn hart
zijn jonge mensen, bij het raam
dat altijd open staat,

stil welkom voor mijn wensen. 

dinsdag 26 december 2017

CARL DE STRYCKER OVER MIJN BACH-BOEK

Dat Bart Stouten een groot Bach-liefhebber is, was al langer bekend. Als hij er de gelegenheid toe kreeg verkondigde hij zijn liefde voor de grote meester van de barok waar hij maar kon. Nu geeft hij ook uiting aan zijn bewondering in een essay: Bart Stouten over Bach. Een chaconne in woorden. De vorm van die tekst is naar eigen zeggen gebaseerd op Bachs beroemde Chaconne in d mineur voor viool solo. In de muziek is dat een variatie op een steeds herhaalde baslijn. Die baslijn is bij Stouten de Bach-lijn: de componist vormt het uitgangspunt waarnaar steeds teruggekeerd wordt, maar tegelijk is hij ook een vertrekpunt voor beschouwingen over de andere interessegebieden van Stouten: literatuur in de eerste plaats, maar ook filosofie, spiritualiteit en vriendschap. In dit boek vertelt hij namelijk ook het erg persoonlijke verhaal van het afscheid van een Italiaanse vriendin. 
  
Wie eerdere boeken van Stouten heeft gelezen, kent deze werkwijze. De tekst schiet vele kanten uit, getuigt van een geweldige eruditie, is vaak erg persoonlijk en Stouten streeft naar een mooie formulering. De ene geniet van de vele kleine weetjes die hier met elkaar verbonden worden, de ander vindt dat getuigen van arrogantie. Er komen echt heel veel dingen langs in kort bestek: uiteraard feiten en wetenswaardigheden over Bach, maar ook gedichten die een muzikale vorm hebben, de onzegbaarheid van bepaalde dingen (met Stoutens grote literaire held Beckett die als een motief terugkeert in de tekst), taafilosofische beschouwingen, kunstwetenschappelijke uitweidingen… 
  
Daarmee is dit een ongemeen rijk boekje, en tegelijk is het precies daardoor enigszins onbevredigend in die zin dat je Stouten over al die onderwerpen misschien wat langer, uitgebreider en diepgaander aan het woord zou willen horen. Wie dan weer op zoek is naar een boek over Bach vindt hier waarschijnlijk tot zijn ergernis veel meer. Het bevat zeker veel boeiende gegevens over zowel het leven als de muziek van Bach, maar soms moet je ettelijke pagina’s lezen alvorens het opnieuw over de componist gaat. In die bladzijden gaat het dan over Stouten en wat hij met Bach min of meer losjes in verband brengt. 
  
Dat hoeft echter geen verwondering te wekken: de cover en de titelbladzijde kondigen dat immers duidelijk aan. De auteursnaam maakt namelijk integraal deel uit van de titel. Dit is niet een boek van Bart Stouten over Bach, maar Bart Stouten over Bach, dus het gaat – en dat is ook wel eigen aan het genre van het essay – deels ook over de auteur zelf, in de idee dat de persoonlijke belevenissen niet louter particulier, maar herkenbaar zijn voor het lezerspubliek. 

Stouten is een innemend radiopresentator, en ook als schrijver weet hij te behagen met zijn oprechte enthousiasme voor de kunsten waarover hij spreekt en voor Bach in het bijzonder. 
  
Bart Stouten: Bart Stouten over Bach. Een chaconne in woorden, Vrijdag, Antwerpen 2017, 142 p. ISBN 9789460016066. Distributie: Elkedag Boeken 

woensdag 6 december 2017

Recensie 'Het Huilt voor Jou' in ZiZo

Recensie 'Het Huilt voor Jou' door Annelies Leysen

dinsdag 5 december 2017

ik zocht jouw ster
ik was ze even kwijt
achter de wolken
want het sneeuwt in je hart
en je gedachten bevriezen
bij de ader van de tijd
die je rest

toch vraag ik je:
zweer nooit in beroep te gaan
tegen de grillen van het leven
die het bouwwerk van je geluk 
op haar grondvesten doen beven

het hagelt in je hoofd
en je gevoelens schuiven uit
op het ijs van je geheugen
dat in de diepte gaat

toch bid ik voor jou:
poog nooit in woorden te vatten
wat de stilte je heeft aangedaan
de enige verslaggevers van deze ramp
zijn angsten — en sporen van een traan

ik brand voor jou mijn kaarsje: 
zoek de liefde achter het onheil
de warmte die bij je is, als zon
bij een dag in het exotisch land
waar je lichaam de winter vergeet

jouw leven is zoveel meer:
er komt geen einde — 
elke dag is het slot 
van een nieuw begin 
dat mij doet juichen
want zonder jouw ster
is de avondhemel verloren
wanneer de wolken zijn uitgeblust