vrijdag 13 juli 2018


Dankzij jou

ben ik verliefd op de duisternis
van wat je niet krijgen kan.

De tijd daar is onzichtbaar,
dat is ons probleem.

Dankzij jou

kan ik liefhebben zonder verwachtingen,
omdat ik het afstand nemen als een kunst leer kennen.

Ik heb het zelf moeten leren.
In het ontberen.

Samen met jou

weet ik wanneer ik alleen moet zijn.
Door wat me nooit verteld werd over de liefde.

Lees mijn woorden, en vind ze hoopvol,
zoals ik het ochtendgloren. Naast jou.

zondag 1 juli 2018



                       — vier decennia geleden —
je moest van anderen de onvervulde wensen dulden
van schoolmeesters hun extatische kermiskreten
bij je liefje wilde je een onverbeterlijk gevoel veinzen
maar over de luizen van je hart diende je pijnlijk te zwijgen

                       — twee decennia geleden —
je ondermijnde alle wensen met munitie van rake kritiek
en verraste je leraars dat het toch nog goedkwam met jou
een partner wilde leven van je vurige drang, werd ziek
van de beproeving waar je aan ten onder ging, in de kou

                        — vandaag —
vervals de dagen die zich met heimelijk geluk vulden
de sluwe maskerade van je geheugen wil het niet weten
dat je ontgoocheld nu zucht: het leven, ’t is peinzen
waarom het zich uitgeeft voor iets dat je niét kan krijgen