zaterdag 27 oktober 2018


RADIOTHERAPIE

Van intimiteit naar anonimiteit. 
Van warme glimlach naar kille instructie.
Ziek zijn is gehoorzamen.
Ik ben een eenzaam voornaamwoord geworden.

Pulsar zwijgt. Zijn stilte brandt diep.
Slagschaduw van tijd, traag wentelend.
Schimmen springen uit het geheugen,
walsen rond mijn naakte lijf,

ontmoeten andere schimmen
die doen alsof ze vandaag geboren zijn,
in de schoot van een angst. 

Daar is de wereld weer. Met open ogen.
ik mag me weer aankleden, wens iedereen
de verkwikkende afleiding van het weekend.

zaterdag 13 oktober 2018


de wachtzaal is half leeg 
en uit de lege helft is zopas 
een vrouw vertrokken
die me haar leven heeft verteld.

duizend kleine gebaren:
ze sprak tegen me
alsof ze stond te oefenen
voor een lege klas, 
ik luisterde naar haar 
alsof het al speeltijd was 
in mijn hoofd.

slechts de bel ontbrak,
mijn naam over de intercom,
geneuzeld door een verpleger
die wil dat ik verander
in plaats van te blijven
wie ik ben.

was ik gekomen
om fouten te verbeteren
of te bedekken? in geen geval 
om iemand iets kwalijk te nemen,
op een vrijdag om half vijf,

zelfs mijn lichaam niet,
zei het stemmetje diep in mezelf
dat nooit meer veranderen zal,
ook al is er nu een ziekte
die het zo graag regisseren wil.