woensdag 22 mei 2019


Het woord ‘goedkoop’ doet me verlangen 
naar rijke taal en bedachtzame mensen
die je nooit met een winkeltas ontmoet. 
Rare slogans hoeven ze niet te trotseren, 
tussen rekken onder gillend karton
en cijfers met hun verdachte komma.

Koop niet meer. Blijf thuis, alles is toch 
te duur, overal. Armen worden armer,
rijken rijker, en verder zijn er de politici
die inzien hoe dat kan blijven duren
zonder de wereld om zeep te helpen.
Geen ze je stem, gun ze die blinde vlek.

En koester de woorden. Niemand wil ze,
omdat ze ons aanstaren met een ernst
die ruige scheldpartijen geen kans geven.
Blijf in alle rust en privacy aan het werk,
vergaar autonoom je kennis, troost jezelf
met de komst van kleine en grote kansen 

en blijf jezelf verkopen voor wie je lief is,
zoals je bent: een vlotte woordvoerder 
van je vermoeide hormonen. Bij de kassa
telt de komma, de winst in je blije ogen
tegenover een onverwachte schoonheid, 
haar glimlach die niemand kan betalen.

zaterdag 18 mei 2019


Vandaag opende ik een blikje tonijn 
en zag scholen van vissen
vijandig naar me toeschieten.

Wat heeft de rode lijst van uitsterven eraan
dat ik onder woorden probeer te brengen
hoezeer ik me schaam. En beloof

dat ik het nooit meer doen zal:
dit hengelen naar de snelste zwemmers 
in de moordzee van mijn luie smaak.

Soms hoor ik mezelf ’s nachts roepen
naar die goed geconserveerde drenkelingen:
verstikt geluid van nare toekomstdromen. 

Morgen dump ik de opener van mijn blik 
in het sorteerstraatje van louterende emoties, 
zo vers dat ik ze nog naar adem hoor happen.

zaterdag 11 mei 2019


Jammerende stilstand in Antwerpen.
Er is geen tram meer die nog weet
uit welke tijd hij stamt — zijn onmacht
om te wijken wordt een arrogant geklingel.

Mensen van heinde en ver. Dagje dromen 
van de Red Star Line. Vullen hun rijke fantasie
met gestileerd leed van het oude avondland. 
Haven van vandaag speelt amper mee.

En jij, op zoek naar een parade van cultuur
voor je zee van nostalgische indrukken.
Tijd snelt achteruit — flashback van het MAS 
wordt een film die de stad regisseert voor jou

zoals alleen een vreemde het zou doen:
rauw verleden is er om te consumeren,
een dak boven je hoofd te zoeken,
als een trapgevel eenzaam uit te torenen

boven de bistro’s van latere eeuwen.
Maar dat was niet het vlees dat je wilde.
De kronkelende straten zijn te smal 
voor het verkeer van oubollig geluk.

zaterdag 4 mei 2019


Gehaaste step op de stoep. 
Opgedreven fietser boekt winst
tussen opzij springende passanten.
En mijn eigen snelheidsverlangen:
opzij springen voor een sigarettenpeuk
die akelig dicht bij mijn jas kwam, 
zonder iets in de gaten te hebben. 

Jongen praat luid tegen zijn vriend — 
zijn mensen hun privacy beu? 
Niemand kijkt op. 
Straatstenen zijn in de laatste jaren. 
Straatstenen en wegkijken. Doen alsof 
de wereld niet meetelt. Aandacht: 
een falend knipperlicht in de verte.

De dag heeft alle seizoenen in voorraad: 
wat regen en hagel, wind uit verwarring, 
dure solden die liggen blijven. 
Soms een zon die het ook niet meer weet. 
En dan toch mei willen zijn, 
de wondermooie maand. Twee honden
kwispelen maar alsof.