donderdag 27 juni 2019


Je droom over een pad dat eeuwen wacht.
Tu sueño sobre un camino que espera siglos.





Nacido en un sueño.
Rond en mals. Twee stenen vinden je passen.
Ze weten waar je van houdt. Tedere warmte
houdt de wacht, tussen verzwegen vlagen.

Aprende a caminar en tu imaginación.
Geen sporen zoeken, niet omkijken naar huizen,
smetteloos wit in hun bed van wijkend zonlicht.
Dovende branding. Daar staat een zieke maan.

Cayendo sobre tu estomago.
Zo is de weg die het leven je geschonken heeft,
bezaaid met kittelende raadsels van zachte pijn,
keien onder blote voeten die traag verder schrijden.

Mirando hacia arriba a la comodidad.
Sterren worden wakker. Avond predikt met onweer.
Je bent vertrokken zonder angst voor de regen,
liedjes van zangrijke vogels schuilen mee in je hart.

¿A dónde va la emoción?
Rolstenen die door de eeuwen zijn gegleden
uit het water naar je wankele voet
scholen samen om een nieuwe indruk op te doen.

Impresión intoxicada por el olor.
Geuren van heide, thijm en hormonen overal.
Strompel verder, bedwelmd door uitgewerkte verleiding.
Genoeg! ruisen de struiken jaloers.

Y luego tu.
Andere Jij dan, verschenen op je schamele weg.
Verkennend bliksemlicht. Kind, soebattend
om ijsjes met vrolijke deuntjes die het niet lust.

Niño perdido en los años.
Knaap, tastend in de donkere jaren achter je.
Het reikt zijn hand naar een toekomst hier vlakbij.
Amechtige adem, pas later word je gezond.

En busca de la verdad.
Wie ben je, ware jij? Stortvloed van halve waarheden.
Hoest: moeder wantrouwt de leugen van je longen.
Straks beland je in de kliniek. Smetteloos wit.

La verdad de Dios, imposible de rastrear.
Bij een kapelletje wacht iemand die op God lijkt.
Baard en geprevel over dreigende dood daarboven.
Let niet op het verleden, die armoedige bouwplaats.

Ven acá, Dios.
Kom hier, God, geef het jochie muziek van aanblazende wind.
Je hoeft geen vinger op te steken. De vuurtoren is er al,
het licht draait rondjes om je te adverteren, jij groot gevaar.

Ven aquí, rico en pensamientos nobles.
Kom hier, rijk van nobele gedachten, vervlochten door wind
in haar lavendeladem. Strompel verder met je jeugd
die de enige plek was om iets te leren. Zoen je lijf

Hasta que esté contigo.
met de kracht om vol te houden.
Tot iemand bij je is, jij die altijd wacht
wanneer deze oude man rusten wil in zijn lamlendig weer.



Bart Stouten
Antwerpen, juni 2019