woensdag 31 juli 2019


Het is een morgen die luitmuziek laat horen,
de dreiging van wat gebeuren kan
zonder dat je er een flauw benul van hebt.
Slopende alledaagsheid met melkachtig gezicht.
Lege restaurantjes met ouderdomsmalaise.

De zon, bazig naar de ijlende wolken, 
roept op om goed geluimd te blijven.
Een zwerm vogels scheert rakelings
over de coniferen. Hoe mooi de natuur 
haar tippelzones en datingsites afschermt.

Rennende, dansende, springende kinderen 
doen alsof het leven alleen voor hen is.
Slopende alledaagsheid is voor tieners.
Twintigers zoeken hun stoeituin op 
van weelderige wellust in de schaduw.

Een scooter stuift moordzuchtig voorbij.
Daar is de ontnuchtering: mijn leven is voorbij,
denkt een oude man, plots herlevend
in een bijna-doorervaring met pakjesbedrijf
en uitgelopen oorlogsjaren.

zaterdag 13 juli 2019


o hemel, wat ben ik blij dat het blauw
buiten zinnen is vandaag, de zon

er ouder uitziet dan moordende zomer
en de lauwe wereld nog even opwarmt

terwijl mijn liefje ijs gaat halen 
om een lekker verhaal te delen
waarin mijn zoenen kunnen schuilen 

o, spannend dubbelleven van zoen,
laat mij mijn schoenen uittrekken, 
de weerzin uit mijn ogen wrijven
en kijken hoe dit brein je toesnelt 

terwijl een neuron het gevoel wast
dat een oude demon zal weglopen
met mijn schamel minuutje geluk 

ik ben er weer, hemel - met open ogen
en opgetrokken wenkbrauwen
draai ik me om naar je vuige wolk
die er zo-even nog niet was

toen mijn liefje vroeg of ik pistache lust
nu jij met regen rijen aardbeien opfokte
om overmoedig alles te zien barsten

van verlangen

woensdag 3 juli 2019



Het is te vroeg om te weten
wie ik ben. Ervaring genoeg,
daar niet van, maar ik krijg ze niet
van mij af geschud. Alleen al
om te weten wie de vlegel was 
die dacht dat hij het antwoord kende, 
moet ik de lange weg afleggen
door het donker dat regeert
achter alle schijn van verdane tijd.

Een jongen met zijn vlieger aan zee,
de tekst verwerkende secretaris,
een stem op ijle golven in de lucht, 
de stoffelijke machine die heerst
over haastige schimmen van liefde,
of een koele glimlach van desillusie? 
Ik zou het niet weten wie het was
die meeliep met de tijd, gehaast
als de hormonen in zijn lijf.

Het is te vroeg om te weten
wie ik ben. Laat ik voor woorden 
een vrije loop, liefkozend verenigd
op een bordje bij de uitgang:
buiten wacht het antwoord, 
in het zingend geritsel van bomen,
duizend personages die sterven
en herboren worden, boek na boek
van lente na winter, herfst na zomer.

dinsdag 2 juli 2019

Trump heeft een kleine stap gezet
voor een doodgewone mens, vanmorgen.
Het was een grote pas ter plaatse
op televisie: niets te vertellen, slechts
blikken en handdrukken voor een camera

en andere berekende gebaren, alles
op een vierkante meter in een land
waar je nooit gezien zou willen worden.
Geen woord over de honger en armoede
van doodgewone mensen ginds in de verte.
Alles nabij vanmorgen: atoombommen
voor de lange afstand zochten hun weg
door de woorden van dit schamel ogenblik
dat historisch wilde zijn. Zonder muziek erbij.
Alles groots voor mij: straks ga ik vieren
dat Eliane Rodrigues verjaart. Bij haar piano,
die tot vlak voor de sterren zingen zal.