zaterdag 14 december 2019

wees niet bang dat je onhandig en nerveus oogt, 
vergeet de onzuiverheden in je huid 
die je op een kwetsbaar joch doen lijken

bij de komst van onverwachte woorden 
met een verregaand bevrijdend kaliber 
spreekt elk lichaam een vreemde taal

waarom genoegen nemen 
met de vertrouwde grammatica
van gezichten en poses?

probeer zo nu en dan 
iets te zeggen dat verrassend, gewaagd 
of zelfs een beetje surrealistisch klinkt, 

al is het voor de andere gezinsleden 
niet duidelijk waarom je dat doet -- 
als de woorden maar blijven hangen, 

wenkbrauwen verhogen en schijnmaneuvers 
worden ingezet om te ontkennen dat je jezelf 
zopas uit een kerker met de heimelijkheden 

van je innerlijk leven hebt bevrijd

vrijdag 6 december 2019




Ik houd van het leven, zei ik, maar is het
hetzelfde leven als dat van jou? Niemand
die zo’n uitspraak begrijpt – alleen jij.
Het heeft niets te maken met tijd
door glazen gooien of verre landen bezoeken.

Je begreep het. Het leven was die moeilijke,
amorfe massa die mijn lichaam had opgezocht
en het in een maatschappij geworden. In een eeuw.
Daar hield ik van. Van dàt leven, in al zijn tegenspraak.
Je zette een stapje achteruit om het te overschouwen.

Ik moest mijn beste pak uittrekken, vond je,
en in een jeansbroek naar mijn leven kijken.
En vooral: ik mocht niet als kristal beschouwen
wat in wezen staal is. Of je nu tuig bent of niet,
het leven mag je niet preuts benaderen, zei je,

want dan sta je oog in oog met een idealistisch onding.
Ik ben geen tuig, dacht ik glimlachend. Ik houd van je.
Ik ontvang de dingen zoals ze zijn, onaangeroerd
door wensen en verwachtingen. Geen schoonheid
schenk ik aan moleculen die bloemen moeten worden.

Ik leef, en ben zo blij bij jou.

maandag 2 december 2019

Eenzame avond in Tielt.
Nog eens geloven in de troost
van pas gesteven lakens
en een kussen zo groot,
dat ik oma's lentetuin
met mijn armen omsluit. 


Tussen de bloemen van deze droom
op het spoor komen van een kidnap --
wilskracht ontrukt aan de beloftes
die ze meegaf voor de cool jazz
van mijn latere melancholie.
Krachten bundelen, denken


de woorden dan. En spijbelen
bij het water waar de bomen winterslapen
en een druk verkeer voorbij dendert.
Op het karretje met mijn ontbijt ligt
een sandwich die ik alleen beleggen moet.
Zie hem stoeien met zijn verleiding,


zoals verwende pubers dan doen.
Aandelen zijn er wel, in dit geluk van verzen,
maar de banken waar je ooit koffie kreeg,
blijven gesloten. Ik zet de verwarming
een graadje hoger en val opnieuw in slaap.
Zonder alternatief voor betere tijden.