vrijdag 21 februari 2020

kleuren dromen van voetbalvelden, tennismatchen
of ook wel eens, met jetlag erbij, eierdooiers
en zonsopgang met eenzaam Australië in het raam,
outback van bibberende beelden in Eurovisie,
wazige astronauten en misdaad bezocht door Batman.

kleuren moeten jaren zestig blijven, gloedvol naïef
in hun hemelse betrachting om levensecht te zijn.
ze moeten duren, zo lang de scheidsrechters het willen,
onder spots, tot in de donkerste uren van de nacht,
in knipperend neon van bars waar je nooit komt.

kleuren zijn verleden om me op te beuren, altijd
en overal, met verlangen naar het onvolmaakte
dat betovert, een doelpunt dat om verzen vraagt,
woorden die geuren naar mahonie en rondes
van Frankrijk met rollende persen en dunne kranten

die zonder goed te weten waarom ‘hoera!’ roepen
en dan voorgoed zwijgen in mijn geheugen