BART STOUTEN

Voorbij

2012-01-27T09:41:00.001+01:00

Kun je liefde terugfluiten

met een zijden handschoen,

oplossen in een vriendschap

met mobiele telefoon erbij?

Wat de regen me nu weer te vertellen heeft,

alleen een late bus die me naar huis brengt

kan het weten. En deze woorden, die thuiskomen

bij hun vermoeide kinderen van emoties.

Winnen doe je natuurlijk niet, doet niemand,

wees blij dat je een sportieve verliezer bent,

en vergeet nooit meer dat ware hartstocht

het onderspit moet delven vlak voor de zege

die aan de ander is. En treur niet. Het huis

is leeg, als een bühne, je publiek slaapt al.

Iets is voorbij. Een dag, de voorstelling

van je fantasie. Het spotlicht van de poëzie.

Daar waar het laatste thema

2012-01-21T16:57:00.000+01:00

Leven. De laagjes van een ui pellen.

Zure tranen huilen en de dader zoeken.

Iets aanpakken en dat poëzie noemen.

Daar waar het laatste thema bloedt.

De dood van een vader versnipperen.

En je voelen als de plagende narrenwolk

die het zonnige blauw een lesje gaat leren

omdat-ie dam wil spelen, dam voor vreugde

in een winter die over heropstanding speecht.

Het was maar een voorspel, virtuoos stil:

niet alleen tijd is een snelstromende rivier.

Ook deze glimmende woorden, blinde bijen

die in een maagdelijke toekomst stromen,

willen niet terug naar hun drassige dromen.

Zoals in de fuga: het regent sneeuw, nu.

En sneeuwt een uurtje van het zwarte soort.

De wereld ruimt weg, ritmisch, tot een oever

kleiner wordt, onzichtbaar ver verwijderd.

Aarden dam spelen. De loop herzien

van al dat reine water. Per kerende post

één onbeantwoorde vraag stellen

over de grenspalen van mijn jeugd --

daar waar het laatste thema bloeit.

Stèle voor Louis-Paul Boon, honderd.

2012-01-06T17:15:00.001+01:00

Stiltes staan hier in slagorde, als broers

die ik fotografeer in de studio van het verleden.

Rustig is deze afdeling van mijn gedicht

waar stemmen zich verheimelijken in gebeden.

Ik loop door de fabrieksstad waar het altijd regent.

Ik zoek een boom, zwart onder woordendruppels,

tranen voor het edel paard met moed in de ogen,

grijze lila zachtheid die Boon met chaos zegent.

Hier zwijgt een krassende pen, ambitieus-brutaal

als de zon die zich komt moeien. Een voet. Trapt

in de plas die ik ben. Als Reinaert in een nieuwe eeuw

met onrecht, dat Vlaamse boeken wou blijven boeien.

Krijg ik een sleutel van de kapel? Stop 'm in mijn frak

met communistisch rood. Zal me stoutmoedig outen

in de oude storm waarin de voorstad groeide.

Een overdosis woord. Voor Gods onvindbare zin.

München, eerste sneeuw

2011-12-22T14:30:00.000+01:00

In de Pinakothek der Moderne

is alle ruimte ijl vanmorgen.

Twee kinderen vervelen zich in de tocht

waarin verstrengelde beertjes draaien

om een as van fantasie: hun moeder

verdeelt haar aandacht tussen kunst

en hoopvolle toekomst. Drie echo's

stijgen en dalen als jojo's van gisteren

naar morgen, verloren

in een sfeervol niemandsland.

Ijsberend schrijf ik een brief

en stuur een sms, alsof daarbuiten

iemand wacht. Alsof mijn liefde

niet zonder aanspreektitel kan.

Beste schilder van het woord,

hier ben ik weer met mijn teveel.

Het is een witte zaal met hoge muren,

verminkte stilte die blijft duren.

Alsof het oude München me heeft gehoord

is daar de eerste sneeuw van het jaar,

met trieste gulheid van herinnering.

Zo is het einde. Einde van een jaar

dat terugkeert, als de zeefdruk van Warhol

voorbij de laatste treden naar de hemel.

Opnieuw jij

2011-12-12T20:16:00.003+01:00

De stroom wordt aan het trillen gebracht

door de wind.

Een kudde paarden haast zich ondersteboven

door het water.

Arabische stemmen stranden in woorden Frans

en een vader houdt zijn baby op de arm,

al wiegend.

Daar zijn mijn gedachten weer

die zich nergens op fixeren.

Even later ben ook jij er opnieuw --

verdwaald

tussen een opstandige meute

van vergeten neuronen.

Dociel

2011-11-25T17:34:00.000+01:00

eerst hangen ze rond mijn bed

koel als sproeiers op zomers gras

dan komen ze roerloos tegen me aan

als grote zachte borstels

werkloos in de winter

het zijn de liefdes

met hun zoetgevooisde stem

die het right here, right now willen

dociel zoals een auto in de wasstraat

zoals de maan die zacht voorbij schuift

in de nacht

Zonder titel (geschreven op de trein vanmorgen)

2011-11-17T09:05:00.002+01:00

Iemand zei me, terwijl een pendule gewichtig slingerde,
dat de tijd zo snel voorbijgaat. Waar was die haast
die ik niet zien kon? Het zou me niet verbaasd hebben
dat er slechts een uur verstreken was sedert je geboorte
in mijn leven. Je afwezigheid is de stilte tussen twee seconden.

Ik vroeg je zonder schroom wanneer we elkaar zouden weerzien.
Je moet gedacht hebben dat het niet vlug genoeg kon zijn.
In werkelijkheid deed het tijdstip niet eens ter zake.
Ook al zou ik nooit meer dan een glimp van je opvangen,
dan nog zou ik blij geweest zijn met je stijlvol antwoord.

Zie je, voor mij telt slechts de mildheid van een tegemoetkoming.
En verder zijn er vijf levens die ik geduldig postuleren moet
uit een eindeloze rij mogelijkheden, mij verder onbekend.
Ze zijn het geheim, prikkelender dan elke waarheid,
waarmee de schim van deze liefde nu slapen gaat.

Zonder titel

2011-11-15T11:08:00.000+01:00

wat ik zeggen wou
het is alsof je dat al weet
en daarop reageert
nog voor ik een woord voel komen

amper heb ik mijn lippen geopend
of je maakt me al monddood
en geniet
van de verzekerde stilte

ik moet omzeilen
om levend te houden
wat je ver van mij verwijdert.
dat is wat ik wil:

leven
in de dood
die je voor mij
gekozen hebt

Ongehoorde vragen

2011-11-12T17:22:00.000+01:00

Ik sluit mijn ogen

om je beter te kunnen zien

in de wirwar van ruwe vragen

die als neuronen het signaal passeren

van een ongehoorde liefde.

Dan open ik mijn ogen

en sta alleen, in een donkere schedel,

onverwarmd en leeggeroofd door twijfel.

In een hoek van vochtig vermoeden

lig je te slapen. Ik hoor alleen je adem.

Ik sluit mijn gedachten. Die favela van sfeer.

Kansarm hoofd, veel te naakte zorg om jou,

aan het einde van een onverlichte modderweg

die naar armoedige ogen leidt. Onverhard.

En of ik rijk wil zijn. Met letters die verblinden.

Dan open ik een tas hooggevoelige vragen

die zacht kreunen, inspecteer ze op schimmels

met het ingebrachte speculum van de tijd.

Er geurt een herkomst die niet van mij is,

maar van lichaamsvochten die ik wantrouw.

Aan het slot antwoorden mijn ogen

om beter de man te kunnen worden

die je vaker in je dromen hebt ontmoet.

Nu leg ik zacht een hand op je ogen

om bij je te zijn. Voorbij de gedoofde zin.

faceboekje (mijn kortste gedicht ooit)

2011-11-04T19:43:00.001+01:00

Add friend. Like. Share.

Unlike. Other friends.

Zonder titel

2011-11-04T15:51:00.000+01:00

soms

zie je een voetballer

die traag voortschrijdt

door een slow-motion van gemiste kansen

naar een doel dat uit het zicht verdwijnt

terwijl jij hulpeloos staart

naar de gehavende tijd

die niet voorbij wil gaan

soms

verblind door halo's van winterlicht

slenter ik door die arena van mijn faalangst

voorbij een tribune van vrije dagen

joelend en hossend

tot hun stemmen verschorren

en verstommen, in herinnering

die niet langer wil blijven

soms

wanneer het stil wordt op de zender

die je ooit ontvangen kon

voor je insliep in je fantasie

loop ik naar het beeld dat je bedriegt

en jaag het met sneeuw uit je brein

dat zacht scoren zal

in een krijsende ochtend

De wolken zeggen niets

2011-10-28T16:45:00.002+01:00

De wolken zeggen niets.

Hebben geen donder nodig

om indruk te maken. Ze haasten zich

nauwelijks, het grijze landschap gunt hen geen zin.

Ze gedragen zich als hangjongeren die irriteren

wie niet om hen geeft. Daar in de huizen,

waar het weerbericht een verveling verdrijft.

De wolken zeggen niets.

Ze zijn onvindbaar op de kaart. Voelen koud aan

wanneer een hand naar de zwangere leegte wijst

die met hagel gaat schermen. Zien de reclame niet

vol leugens en beloften. Het is een grimmige wereld

die wacht in de zetels. Moegetergde lusteloosheid

van stoeiende kinderen die straks gaan slapen.

De wolken zeggen niets.

Ze doen waarvoor ze geboren zijn.

Een ontlading uitstellen. En verder drijven,

hun ondergang tegemoet.

Zonder titel

2011-10-21T08:39:00.000+01:00

Regen in mijn hart

en jouw plu van troost.

Vaak gehoorde woorden,

aaibaar als zachte pels.

Het is behelpen

in de begerige herfst

waar ik met je schuil.

Met neergeslagen ogen

neem ik een compliment op,

als een verdwaalde poes.

Ik geef de herinnering wat melk,

hoop dat ze ooit terugkeert

nog voor ik haar vergeten kan.

Er ligt een dode vogel in de verte

bij je verwilderde vijver van taal.

Jij

2011-10-14T16:17:00.001+01:00

de meest vreemde eend

in de bijt van deze rust

ben jij

een akelige adem in mijn nek

doorleefd tot aan de grens van het horen

ben jij

de enige die zich niet meer roert

wanneer ik kibbel

met mijn leugens van gedachten

ben jij

als de luchtbel

ben jij

die speelt in een waterpas

wanneer ik mijn weerbaarheid verlies

jij

die alle christelijke manieren kent

om een stoute droom waar te maken

wanneer ik in mijn leegte staar

naar de schemerzone van je liefde

Oval Office, binnen en weer buiten

2011-10-07T15:54:00.002+01:00

- Aangenaam. Vrees geen witte aanslag, meneer de President. Ik weet wie u bent. En u? Heel gewone angst voor het bevriezen van de wereld in het rijp op de bomen van uw kouder wordend beleid kan ik counteren met een aangename begroeting, eenvoudig omdat u mij niet kent en wat onwennig antwoordt met de micro pal voor uw lippen, om mijn herfst van taal te verdrijven die buiten weerspiegeld wordt in het park van Marquis de Lafayette, daar waar Bo, uw pup, kwispelt in het slijk van Kennedy-verleden dat geen spatje achterlaat op mijn propere gedachten en dronken vertedering, terwijl de oude dagen zich als bladeren herschikken op een lege bank, zoals de commercials in het nieuws van CBS.

- Aangenaam! Obama! zult u mij zeggen, alsof ik twijfel aan een naam, ik die, turend door het raam, niet eens vergeten kan dat u een nazaat bent van Marie-Joseph Paul Yves Roch Gilbert du Mortier - wat kan ik voor u doen in dit oval office van mijn goed verstopte negroïde onschuld?

(Nu wordt er thee geserveerd, in porceleinen kopjes waarop ik de lippenstift vermoed van Monica Lewinsky, ooit voer voor special correspondents in het Nightly News).

Speechen, denk ik, meneer de President, in zacht crescendo waarvoor u immers geboren bent, en er goed blijven uitzien, zoals uw nieuwe raadgeefster die moeiteloos harten verovert in het gevaarlijke Colombië, al zou ik niet weten wat ik aanmoet met zoveel borsten op die kutzenders van CBS-affiliated stations, als ik in haar plaats was. Speechen, zoals het spontaan en toch goed voorbereid in de liefde gaat. En al zou het maar tussen de regels blijven: almachtig Israël oproepen om vrede te sluiten met een onbetrouwbaar Libanon, daar waar mijn zwarte schaapjes grazen tussen de ruïnes van uw Amerikaanse hel.

En weten dat we, in de liefde zoals in de politiek, eerst moeten breken om dan te kunnen lijmen tot iets dat nooit meer als voorheen zal zijn, hoe hard we daarnaar ook verlangen.

Stilte is (gedicht geschreven voor mijn collega's bij Klara, om hen te inspireren voor de Stiltedag van 30/10/11)

2011-09-24T16:37:00.002+01:00

stilte is ver weg

waar in de schemering

onder een blozende hemel

een stad met zomervuurwerk

is gevlucht in het geheugen,

waar troostende woorden

die met ons huiswaarts keerden

klem raakten onder zuchtend asfalt

van opgebroken euforie

stilte is vlakbij

waar lichtbomen geil tegenspartelen

tot bij de kietelende sterren,

stiekem tussen vrijpostig neon,

doof en weerloos als naakt verlangen,

sporen in het uitgegeurd herbarium

van dromen die niets meer weten,

gordijnen van golvende eenzaamheid

voor het raam van een bejaard heelal

stilte is daarboven

waar nevels gedijen, terwijl beneden

ijsbergen tersluiks naar elkaar glijden

en dan samen clashend verdrinken

in donderend geraas met vloedgolf,

opwaaiend stof van oeroude eeuwen

en zeven levens lang ademend koraal,

zwijgende wereld op roerloze bodem,

de oceaan weer opgeteld bij alle regen

stilte is hier beneden

nooit de vinger leggen op een klank

die onze kiem van toekomst was

toen we na het vrijen nog sliepen

bij een kapotte jukebox in dat café

met acht gekeerde stoelen,

onwetend over het komende krieken

van een reeds verschaalde dag,

beroofd van water en belustheid

BASE-shop met oude trapgevel

2011-09-06T20:06:00.001+01:00

Soms lijkt het of ik wacht op de terugkeer

van tijden die uit het zicht verdwenen zijn.

Noem ze zestiende, of zeventiende eeuw,

mij om het even: een trapgeveltje, belaagd

door uit de hand gelopen herfst, volstaat.

Beneden worden BASE-telefoons verkocht,

de posters doen hun werk en de verkoper

spreekt me aan. 'Zo meneer, hoeveel tijdskrediet

kan u gebruiken?' Maar ik negeer hem, zoals hij

de zandstenen dekstukken op het renaissancedak

boven zijn wet look met speelse lokken. Waar is

zijn hermelijnen jas en pijpjeskraag? Hij ziet in mij

een Vlaamse primitief, hij voelt dat ik mijn beelden

nauwkeurig schilder, en bouwt een kleine pauze in

opdat ik even met een maestro kan overleggen.

Berichten kloppen aan. Mooie woorden komen binnen.

'Kan ik in een-twee-drie van favoriet naar favoriet?'

willen mijn vingers weten, zijn touchscreen strelend.

Het moet de oude polyfonie zijn die me verleidt

in het riedeltje dat hij laat horen.

Verwelkte poster (voor Frank de Vos)

2011-09-02T17:48:00.001+01:00

In de Vierseizoenenlaan,

daar waar het altijd lente is,

willen bomen niet gerooid worden.

Waarom zouden ze: ik houd van hen

wanneer ze naakt zijn, krakend in hun voegen.

Kinderwagens komen er nauwelijks,

het is eerst tijd om vetes te begraven,

trage pas in matte zon, als suffe baby's

die wauwelend lachen en vredig inslapen,

jonge scheutjes achter brieksteen en wat neon,

rammelaar met weelde van bonte paardjes,

alsof er nooit aan overleven is gedacht

met krijsende vogels en bijtende kou,

achtergelaten door een spannende winter.

Huizen staan te koop, een hoop, maar niemand

die nog kijkt. Alleen op een verwelkte poster

wordt geld ingezameld. Wist iemand maar

waarom. Achter jaloezie, met net voldoende licht

om stand te houden, pronken wat orchideeën

voor het raam waar eens mijn liefje woonde.

Rozen kwijnen weg in hun verspilde tijd.

De grenzen van mijn zwijgen willen wijken.

De kansarmoede van mijn hart is uitgekeken

op deze bleke weerschijn onder een luifel

van niet beseft vermoeden. Toch bel ik aan.

Vergeefs.

Wie ben ik?

2011-08-31T19:18:00.000+01:00

Wie ben ik? Fluister het mij toch,

onzichtbare vriend in de koele luxe

van mijn volwassenheid. Schreeuw het niet

van de daken. Gun mij nog

het oorverdovend gezang onder de eerste zon.

Wie ben ik? in de verschralende herinnering

van een spel met meeuw en storm.

Alleen ik weet het antwoord. En vecht

met de snel ruïnerende granietsteen

van een baroktrap naar de hemel.

Reis als een gehandicapte mijn wereld rond.

Rol mijn stoel van angst naar angst,

door vallende duisternis en glimmende eenvoud

met hun mime van geveinsde standbeelden

belaagd door nakende regen.

Wie ben ik? Ik zal het nooit meer vragen.

De nacht gaat lopen met mijn verlangen.

De schmink loopt uit, een droom verpulvert

en bij het wakker worden zie ik een ander

die per vergissing naast me ligt te wachten.

Perron vijf onder de hagel

2011-08-19T08:34:00.000+01:00

Veel goede bedoelingen tatert de luidspreker

over treinen die maar niet komen.

Het Nederlands vol hagelharde woorden

is een noodweer dat pijn doet aan de oren.

Ik ben al zes keer voorbij een meisje geijsbeerd

dat me monstert terwijl haar cha-cha een beetje dieper

in de mond glijdt. Ik zou een verlangen moeten voelen

om haar eenzaamheid de diepte in te boren.

Er loopt veel spannende hoop op perron vijf.

Ze wurgt me nog voor ik haar ontzenuw

vanuit mijn hang naar dingen die zo écht worden

dat deze ogen ontoereikend zijn om te knipogen.

Vanavond in mijn bibliotheek (voor Marina H.)

2011-08-09T18:35:00.001+01:00

Een zoet citroentje is blijven hangen

aan mijn glas. De alcohol raakte zoek.

Niemand zag het dronken verlangen -

maar het knipoogje van een kinderboek

wenkt aan een pas geverfde melkweg

met de fonkeling van diamanten woord.

Ik reageer met liefde die ik in stilte zeg.

Niemand heeft die eeuwigheid gehoord.

Voor hem

2011-08-06T17:15:00.001+01:00

Ik zoem en zoem, verlies mezelf

als een bij in een lege kamer.

Toch denk ik gehoord te worden --

door iemand die er nog niet is.

Ik tast in het donker, betast

mijn zonverbrande handen

met de vingers van een dode --

hij lacht bij het vrijstaand ledikant.

Het is alsof mijn stekelige hart

nog blind is als een kleine mol

die met zijn liefde verder wroet --

een akker die nergens ophoudt.

Daar, bij zijn horizon ga ik dichten,

als een klunzige laatavondzon

die tatert tussen de wolken --

voor hij doodgaat in een raam,

in dansende verzen die dan faden

als zijn schim, in het klachtenboek

dat mijn nieuwe bundel is. Hij --

die mij maar niet verlaten wou.

Hama (Duitse vertaling: Fred Schywek)

2011-08-05T12:42:00.002+01:00

HAMA
Diesen Sommer drehen da Seegräser mit
auf den Wassermühlen von Hama.
Zu Stück gerissene Erinnerung?
Das alte Aquädukt soll sie nicht mehr
fallenlassen. Wo einst der Acker lag
gibst jetzt Trost vom Alt-Hama-Poster:
es ist Assad, Vater und Sohn
sowie 30.000 Toten. Sieh’
wie explosiv sie wachsen,
ein Jahr überwuchern
darüber das Städtchen schweigt.
Als ein Kind das sich erwicht fühlt,
zwanzig Jahre später:
Kollektive Erinnerung,
warten auf die Mitfahrgelegenheit.
Ein Karren, ratternd und tatternd,
ohne irgend ein Ziel.
Das feste Repertoire des Geschichtenerzählers
Den Niemand gesehen hat.
Irgendwo werd’ ich ihm finden,
sagt der Lonely Planet.
Sein’ Welt steht einladend
Auf einer Spalt. Wie das Fenster.
Wo anders, Weltentfremdet:
zwei alte Menschen
im Campingbus bei dem Orontesfluß.
Belgier überraschenderweise.
Sie schält einen Apfel,
er erzählt die Geschichte,
in Stücken, in Brocken.
*
Haß bleibt kleben, als Kratzer einer Schallplatte,
in Unverständnis, als Erinnerung angstvollen Vermutung,
als verschaltes Bier nach Thekenschluß,
währenddessen der Regen jankt auf den Bürgersteig
und der langsam sich verändert in Blätter
aus einer betrunkene Wüste mit dem wankenden Kamel
von einer angstvollen Vermutung.
Die Platte hängt, so klinkt der jaulende Muezzin
das du tot bist so wie verirrten Schafen
in der späten Nachmittagssonne. Kein Schäfer zu spüren
so lange Geschichte noch reicht, das ist weiter
als deine Schweigepflicht. In unlesbarer Wirklichkeit
gehört eine Arabische Zeitung mit Würgegeräuschen
und Arabesken vor dem Schein, mit Nescafé Täßchen
auf Kosten der Baath Partei.
Haß hängt immer noch auf dem Ufer des Orontes,
in meiner unterkühlten Wüste, airconditioned
in der Spiegelung von dem großen Minarett
die heute morgen noch meine alte Liebe herausposaunte.

German translation: Fred Schywek

Zonder titel

2011-08-04T16:26:00.001+01:00

Tussen Arabische stemmen in de verte
huilt een meisje. Het is sterker dan mezelf
dat ik wakker blijf. Een trage klok ritmeert
de zachte kalligrafie van pijn,
krullen van onvertaalbare zorgen.
Ik begrijp niet waarom de uren zich laten rekken
door mijn machteloze aandacht.
Leef ik mee door de tijd te tergen?

Als ik lang genoeg wacht
gaan ze zelf aan het schuiven --
de woorden om me te kastijden.

Ondergang van laatavondlicht

2011-07-27T10:26:00.002+01:00

Ik weet natuurlijk niet meer of niet minder dan jij of om het even wie wat de dingen betekenen die blijven hangen in ons hoofd, dat zou maar al te makkelijk zijn, net zoals deze zin die toch plots omslaat, dat is gek, alsof er rijm in de lucht hangt, want of het nu wil of niet...

...Ik voel me knus in mijn auto,
help de nacht op de been
de wereld kent mij niet
ik ken de wereld niet
ik flits over drukke dagen
naar de zoete slaap van mijn voorstelling
het toneel is verlaten
de lichten zijn gedoofd
en armoede zingt in mijn hoofd
het is een wind van elders die binnenwaait
I rage, rage against the dying of the light.

Zonder titel

2011-07-24T18:10:00.001+01:00

Er dendert een warme singsong stem

door de kleine martelkamer in mijn hoofd.

Verstrooide vlinders vliegen in slow-motion

naar de hagen die hun bladeren verliezen.

Het moet herfst zijn wanneer ik naar je kijk.

Waarom? Een rouwig gevoel ligt naast me

op de foto die zwart-wit had moeten zijn

maar zich als oogschaduw van kleur vergiste,

en ik streel het, op een kussen van troost

dat geurt naar lege nachten met Guinness.

Je bent er nog, ik leg je weg als een wolfsklem

die me te grazen neemt, fotoroman zonder tekst,

een bloedmooie ober die achter de rug van god

zijn sinaasappelen staat te persen. Ik weet wel

dat een ontbijt aan bed geen partij is voor mij.

Dana zingt over een regen van geluk

en waarempel, dit vakantiedorp, stil en alleen

begint breed te glimlachen in melige zon.

Ik moet een oude rivier karteren in het raam

en schapen laten grazen in gesloten verleden.

Eenzaam. Met al je zinnen.

2011-07-13T16:24:00.000+01:00

Eenzaam.
Spoor van inkt op een lege bladzijde.
En jij die bang bent voor het woord
dat niet meer droogt.

Laat het verschijnen in een lettertype waar je van houdt,
in een lay-out waarmee je goede smaak verovert.
Laat het ademen op papier dat heerlijk ruikt,
mystiek lichaam achtergebleven in de huid van een lam.

Je zal terugdenken aan ganzenveren en incunabelen
in oude kloosters, met monniken die letters koesteren
op zoek naar een gepassioneerde lezer
die het perkament in kunstig minnen compleet maakt.

Eenzaam.
Met al je zinnen.
Nooit bang zijn van dat woord,
dat als natte verf op de eeuwigheid ligt.

Alleen

2011-07-09T19:18:00.000+01:00

Alleen zijn. Alleen maar ZIJN.

ALLEEN.

Met mijn interpretatie van een werkelijkheid die niet van anderen is.

Met mijn onbewoonde kastelen en burchten, de meest koppige, op beboste heuvels die de oversteek van een rivier beheersen. Daar woont het leven van vele eeuwen.

Met de troubadour die bijna dorpsgek was geworden: Franciscus van Assisi, en zijn Vrouwe Armoede. Misschien staat het goed om een mysterieuze naam toe te voegen aan mijn lijst van drie vrienden.

Met Michel Butor, die vindt dat de toespraken van politici alle hetzelfde vertellen, omdat ze multi-interpretabel zijn. Ik zou zo graag een gedicht schrijven dat alles gezegd krijgt, in drie luttele verzen zonder dubbele bodem.

Met Marcel Proust, de 'ik' die alles weet over een rijke Jood en zijn liefde voor een onverschillig hoertje. Alles over haar verleden en heden, waar hij nooit bij geweest is. Paradox van de verteller!

Met de boom die is omgewaaid en midden op de weg ligt. En of ik dat een toevalstreffer moet vinden, of een teken van God.

Met Dante en zijn Beatrice, die niet van anderen is. Maar van God. Zoals mijn werkelijkheid.

Alleen. Met deze woorden. Die hen samenbrengen. Hier. En nu.

God, mijn vliegtuig en de omgevallen boom

2011-07-01T15:36:00.001+01:00

Een eik is vannacht flauwgevallen in de storm

tussen een wirwar van hulpeloze beuken,

buikdansend in de achtergebleven wind.

Hij ligt dwars over mijn weg naar de luchthaven,

als een slachtoffer in zijn plas, zieltogend

in bladergeritsel, van nachtelijk lijden verstild.

Ik loop naar hem toe, als een elokwente reporter

die live ter plaatse is in deze verzen, want iedereen

wil weten of het vliegtuig op mij zal wachten.

De maan is een zwakke zaklamp. De jonge loten

blozen alsof ze zich schamen voor het kreupele hout.

Ik wil om hulp roepen, in stilte tussen de strofen.

Ooit moeten, hoog in de lucht, alle inzittenden

om het leven komen in een goed getimede crash,

vergelijkbaar met die van de oude knoest.

Zal een schepper mijn ziel dan stiekem terugwinnen

door te liegen dat mijn leven van hem niet meemocht

en gered moest worden door een neerzijgende boom?

Voetbal tussendoor

2011-06-23T08:15:00.000+01:00

Misschien is de betere voetbalwedstrijd zo gek nog niet,
in een BMW die zelf vast beter weet,
na jaren nachtbraken in de stad.

Er zijn bochten die ik niet meer volgen kan
wanneer de taxi-chauffeur zijn leven vertelt.
De rit verandert in een dribbel voor geboren losers,
maar feeërieke lichtjes blijven twinkelen in zijn ogen.
Dan maar zacht de ogen sluiten
en het neon ritmisch laten beamen.

Summier vermoeden van licht op mijn retina
terwijl ik luister naar een stoeiende stem,
live uit het voetbalstadion
waar net gescoord wordt.

Op het doelpunt volgt de anti-climax van een scheiding.
Zwaar verlies, suggereert de meter.

Review 'Beminde eilanden' door Guus Bauer

2011-05-27T14:06:00.001+01:00

Teer beminde eilanden

Bart Stouten is dichter en radiomaker. Zijn dagelijkse programma ‘De Tuin van Eden’ is op de Belgische zender Klara een groot succes door de mix van klassiek, jazz, wereld- en filmmuziek. Stouten kleurt de muziekstukken in met prachtige poëtische intermezzo’s. Zojuist is van zijn hand een rijkelijk met kleurenfoto’s geïllustreerd boek verschenen: ‘Beminde eilanden’. Hij doet in zijn verbeelding de reizen nog een keer over die hij in de loop der decennia naar de verschillende windstreken heeft gemaakt. ‘De eilanden die een rol hebben gespeeld bij het aanvuren van mijn gevoeligheden.’ Stouten breidt de feiten van zijn poëtische leven aan elkaar. Je zou ‘Beminde eilanden’ een coming of age boek van een dichterschap kunnen noemen. Op Corsica denkt hij aan Auden en Napoleon. Op Santorini droomt hij van Kavafis. De archipel van de dichter bestaat verder onder meer uit het exotische Bali, het rauwe Alaska, het verlaten Rottnest Island vlak bij Australië en het toeristische Gran Canaria. Zelfs de kijk op dit ‘paradijs’ weet Stouten fijnbesnaard te nuanceren. ‘Eilanden veranderen voor mij in een droomtekst. […] Sommige eilanden, in de goede oude traditie van Boudewijn Büch, zijn als ondeugende kinderen moeilijk te begrijpen. […] Dat ze later in mijn leven toch nog een rol hebben gespeeld, een onverwachte en daardoor alleen al beminnelijke rol, dank ik aan mijn bijgespijkerd vermogen om achter de onverzadigde kleuren en goedkope hyperbolen van reisbrochures te kijken. Niet eenvoudig, dat laatste.’

Stouten doet in ‘Beminde eilanden’ overtuigend verslag van de verovering van het universum tussen zijn oren. En passant formuleert hij zijn poëtische leefregels. ‘poëzie: een nemen en teruggeven van zinvol doorgebrachte tijd.’ Een zoektocht naar het ultieme gedicht.

Dit boek is een eerbetoon aan de vriendschap met eilanden en met de literatuur. Een ode aan de fascinatie van het onzegbare. ‘Mijn Atlantis was een boek of gedicht in wording, een nog onbestaande tekst die zichzelf vroeg of laat zou schrijven en waarvan ik toch al de diepere drijfveer voelde.’

Een prachtig boek om in woord en beeld weg te zinken. De Grote Taak die Stouten zichzelf heeft opgelegd is volbracht.

Zonder titel

2011-05-19T10:58:00.000+01:00

de som van alle mogelijkheden
is mijn leven, of een mistige dag
met doorbrekende zon
die geen vaste bodem zoekt

ik wandel naar de vijver
door losse fragmenten
ze weerspiegelen in een aquarel
mijn rillend verleden

geen hoop, slechts stappen in grint
en adem onder stille bomen
de wereld die ik elders heb bemind
is opgelost in koude dromen

Zonder titel

2011-05-14T17:54:00.001+01:00

Door het landschap van mijn hoofd

razen verlichte passagierstreinen,

maar de tijd staat stil in de gangen

van een metro waar ik met sporen van krijt

de schaduw van forenzen verbind.

Een saxofoon, luid en onbezonnen, helpt me

verdwalen in de terug-naar-de-wortels vertraging

die alleen voor mij bedoeld is, tot bij het einde

van mijn graffiti, die voeten zullen wissen.

Gejaagde ondergrondse wereld, vergeef me

dat ik nooit meer op tijd kom, zo lang de letters

er nog staan. Laat me hinkelen van cerebellum

naar thalamus naar cortex naar weer een ander

schakelstation van liefde. Treiter me niet

met het spanningsverlies in oude woorden.

Boven mij brult de wereld. Hoor hem jammeren

in roetsjende galm die langzaam vervaagt.

Ergens langs een bomenrij spoedt mijn bagage

op een lege plaats naar nergens. Hier beneden

droom ik van een diefstal die niemand wou zien.

Zonder titel

2011-05-13T23:22:00.001+01:00

Door het landschap van mijn hoofd

razen verlichte passagierstreinen,

maar de tijd staat stil in de gangen

van een metro waar ik met sporen van krijt

de schaduw van forenzen verbind.

Een saxofoon, luid en onbezonnen, helpt me

verdwalen in de terug-naar-de-wortels vertraging

die alleen voor mij bedoeld is, tot bij het einde

van mijn graffiti, die voeten zullen wissen.

Gejaagde ondergrondse wereld, vergeef me

dat ik nooit meer op tijd kom, zo lang de letters

er nog staan. Laat me hinkelen van cerebellum

naar thalamus naar cortex naar weer een ander

schakelstation van liefde. Treiter me niet

met het spanningsverlies in oude woorden.

Boven mij brult de wereld. Hoor hem jammeren

in roetsjende galm die langzaam vervaagt.

Ergens langs een bomenrij spoedt mijn bagage

op een lege plaats naar nergens. Hier beneden

droom ik van een diefstal die niemand wou zien.

Zonder titel

2011-05-06T10:07:00.001+01:00

Boos blijven, ondanks het schuldgevoel.

Grimassen trekken voor het raam van een huis

dat doodgemoedereerd door de tijd glijdt.

Zacht stampen onder woedende zeemeeuwen.

Dit beeld van een varend schip zal doven

in de mist van een razende regenbui.

Het gras ruikt naar graniet. Een Romaanse kerk,

omringd door graven, blijft fier en onbewogen.

Een kleine ruïne van bloeiend mos op elke zerk.

Daar bekoelt mijn woede. Daar blijf je komen.

Een lijkwagen is achter de bomen verdwenen.

Ik groet mijn vriend op de oever van oude dromen.

Huishoudelijke mededeling

2011-04-30T15:52:00.002+01:00

De geboorte van mijn boek 'Beminde Eilanden'. Ik beloof u een prachtige avond. Locatie: Raad Vlaamse Gemeenschapscommissie, Lombardstraat 61-67, 1000 Brussel. Intro's door voorzitter van de Raad Carla Dejonghe en Werner Trio, luitmuziek door Floris de Rycker, fragmenten door uw dienaar. En nadien samen een glas om te klinken op onze vriendschap. Nu donderdag 5 mei om 20.00u. Van harte welkom!

Een bevestiging van uw komst is welkom bij de uitgever: boekvoorstelling@verbode.be

2005: Je (vertaling: Bernard de Coen)

2011-04-22T09:36:00.000+01:00

Je suis ta douleur,
rue qui n’est plus la bienvenue
dans le nouveau projet d’urbanisation.
Je me tiens ici intact attendant
ta guérison.

Je suis ta relation sans issue,
réalité devant laquelle se fermer les yeux.
Nuit dans une autre tête.

Je suis ton là-bas,
silhouette qui avance le long d’une façade,
réplique douçâtre par lune pâle.

Je suis ta mort.
Demain plus qu’un souvenir,
oiseau mort dans une flaque.

1992 Hama (vertaling: Bernard de Coen)

2011-04-19T22:22:00.001+01:00

Cet été-ci des algues tournent
sur les moulins à eau de Hama.
Souvenirs déchiquetés ?
Le vieil aqueduc ne s’en débarrassera
plus. Où oncques gisait le guéret
la consolation d’un poster old Hama :
c’est Assad, père et fils
et 30.000 morts. Regarde leur
croissance explosive,
proliférant sur une année
dont se tait la cité.

Comme un enfant qui se sent pris sur le fait,
vingt ans plus tard :
mémoire collective,
attendant mon stop.

Une charrette, cahin-caha,
sans destination
Le répertoire fixe du conteur populaire
que n’a vu personne
Quelque part je le trouverai,
raconte le Lonely Planet.
Son monde entr’ouvert
invite. Comme la fenêtre.

Ailleurs, aliénées :
deux vieilles personnes
dans un mobil-home près de l’Oronte.
Des Belges pardi.
Elle épluche une petite pomme,
lui fait le récit,
par bribes et morceaux.

*

La haine est demeurée suspendue, comme un disque,
en incompréhension, comme un souvenir en soupçon craintif,
comme de la bière émoussée après l’heure de fermeture,
tandis que le pluie hurle sur le trottoir
et que le trottoir devient lentement feuilles
d’une désert ivre à chameau chancelant
d’un soupçon craintif.
Comme un disque qui coince le muezzin geigne
que tu es mort, comme les brebis égarées
au soleil méridien tardif. Aucun berger à l’horizon
aussi loin que tend l’histoire, et c’est plus loin
que ton omerta. A la réalité illisible
appartient un journal arabe aux sons étranglés
et des arabesques pour la frime, avec de petits verres de nescafé
aux frais du parti Baath.
La haine est demeurée suspendue, sur la rive de l’Oronte,
dans mon désert hypothermique, à air conditionné
dans la réflexion du grand minaret
qui ce matin encore prit en claironnant congé de mon ancien amour.

Vroege zomeravond in Brest

2011-04-12T19:14:00.000+01:00

Woorden migreren, trekken snel voorbij.

Mijn pen danst over het papier.

Geluk is wat rest. Als ik blijf proberen.

Hier, achter de grens van onbekende steden,

zet ik voet aan wal in Brest. Weer alleen.

Vroege zomeravond valt op pagina's april.

Mijn hotel: een vaderland, de stilte een vlag.

Prematuur maantjelief verpulvert mijn hart.

Zonder vers te verlangen. Ik schrijf - en lach.

De stad ruikt naar pannenkoek, hallucinatie

van binken en zintuigen die ik dichtvouw

om de cider van mijn lyriek te drinken.

Ik leef... als de kreten van dronken matrozen

die binnen slenteren door het open raam.

Als Michel Butor in een Musée vol pose.

Ik ontraadsel de hymne van de meeuwen

met hun echo's van eeuwen. De folklore

zit diep genesteld in woorden die bekoren.

Een oude heer vult kruiswoordraadsels in,

gokkend en gommend tussen de roddels

van twee vrouwen die me niet zien zitten.

Niet schrikken

2011-04-01T15:51:00.001+01:00

Eerst de uitgestrokken stekker. Dan de excuses.

Lichtvlekken die met ons meelopen. Verse schemer

van spijt tussen gebroken beelden. Bustes van goden

met wie ik danste onder de spots van je angst

in ons volslagen onopgemerkte donker. Verdreven.

Vlekken willen samen met mijn driften ondergaan.

In het zwart van deze inkt: laatste mist van fotonen.

Mijn orfische hymne aan Thanatos, utopisch verstopt

in een grafkelder met ongelezen tekst. Schrik niet:

liefde is een Hannibal Lecter, een seriemoordenaar

en een Bachliefhebber tegelijk. Liefde is de toorn

van oude polyfonie in mijn hoofd. Uitnodigend speels

als Google Images, memory-spel dat nachten omdraait.

Taboe-verleden: gouden kooi met zingende roofdieren,

welbespraakte monsters in een killer wordend huis.

Lentebeeld

2011-03-24T16:40:00.000+01:00

Als het bronzen standbeeld voor een dakloze

achtergebleven in de geschiedenis van de stilte

stond een zacht waaiende wilg bij het water

verlegen te wenken naar mij. Ik haastte me.

Er was avondregen die van mijn hijgen hield.

Ook de zon viel op het late wit van een zwaan

die traag haar blauwe spiegelbeeld voorttrok.

Ik vleide me tegen glimmende schors. We trilden

samen in het water. Dit zuchtje ijdelheid volstond.

Een rillerig ritueel van vrije verzen. Kom dichter,

en benut een beeld van wuivende waan, om veilig

je klare lentes te voelen, die maar blijven komen

terwijl zon en wind en regen de vijver plagen.

Twee vertalingen van mijn verzen door Bernard de Coen

2011-03-19T15:04:00.003+01:00

PETIT BISOU, PETIT BUS

Petit bisou, petit bus –

toi, roi d’un show de fin de soirée

que j’ai rarement manqué,

présentateur au ton consolateur

d’un script à succès plein de rock ’n roll

un doux vrombissement, une fête de vent nocturne

et d’arbres avançant avec un journal voletant

et le vide jacassant. Pour sécher à présent de tardives larmes.

Ô comme j’affectionnais mes songes qui balançaient

volant au-dessus d’Elsschot et de Van Rijswijck.

Des maisons qui s’agitaient, aveugles et sourdes, elles me connaissaient

et chantaient yeah yeah yeah, comme de silencieux chevaux

qui ressemblent à des adolescents lorsqu’ils vont se coucher.

Ô comme ils regardaient hagards le numéro vingt-six,

le moulin, la place de l’Eden et le boulevard de Jan de Vos

où survivaient encore des années où tu naquis.

Vingt-six petits bisous, petit bus, ce demi-siècle est à présent révolu,

et je prends congé de toi, dénué comme je suis,

seul avec un port qui se tait, qui prend la poudre d’escampette

par des quartiers que je ne connais pas encore. Je me ferme dans tes bras,

souvenir de pluie battante, téléphones qui geignent,

chemins glissants aux brillantes revues jetables

faisant les cent pas en pataugeant dans le désespoir de ma tête

où il faisait parfois un temps d’hiver, tandis que tu continuais à estiver…

jusqu’à ce qu’enfin tu arrivais. Magistralement. Comme une femme.

Au bout de crescendos d’interminables reports.

Derniers petit bisou, petit bus, c’est fini, notre aventure

de flânerie conjointe par le port.

Nos tournoiements par les rues que nous citions

comme d’ivres amis leurs amourettes.

Nos flirts frivoles avec franchementrien et toujours de quoi

griser Anvers de néon

tandis que nous étions ensemble en route

vers la halte près de mon lit, là où je sonnais

près de tes pneus crissant malicieusement.

R.I.P. GRAND WAPPER

Rouler, rouler, rouler, la journée, la nuit,

la journée, rouler, rouler, rouler, et le courage

s’est tant fatigué, et le cafard accru…

Des autos, des autos, des camions – et des camouflets de derrière les fagots

d’un fieffé brigand de stratèges, toi tourmenteur

qui après minuit compose mon numéro erroné,

Petit Wapper devant le Steen qui rechigne à cause de mon obstiné

NON

et grandis dans ces paroles où je chéris mon port,

là-haut dans les nuages où je plane derrière le temps,

assoupi en des années aux rares voitures et dimanches de silence,

lorsqu’un petit moyen-âge frappait doucement à la porte

de musées fermés où Rubens et Jordaens

dormaient parmi d’éclatantes couleurs.

OUI

J’accorde aux porte-drapeaux de la langue une chance,

les clairons claquants et timides virginales,

lorgnant vers le faste féérique de Rhétoriqueurs,

silencieux témoins – d’une lascivité bourguignonne et savoureux –

d’un rare dimanche sans ignobles autos

et camions meurtriers. Anvers, aussi loin que portait le regard !

OUI, JE VEUX

Ecrire, écrire, écrire, je presse le soleil

jusqu’au sang d’un inextinguible désir

et répands mes illusions entre ponts et écluses.

Je chasse mon inquiétude par des tronçons de route de frêle émotion

avec des paroles qui jugulent mon souffle comme des cordes,

particules fines voulant m’étouffer du sentiment de culpabilité

que je taisais lorsque je devais parler, parler, parler

des trous grandissants dans la colère

que mon tourmenteur voulait sournoisement percer.

NON

Je ne veux point de faucheuse d’orgueil, opiniâtre

comme une trace d’huile qui bande de capitalisme tardif,

je veux la beauté dont je n’aurai jamais assez,

pour m’ébattre en silence avec elle dans la cabine de mon passé.

Ik houd van je

2011-03-11T15:52:00.000+01:00

ik houd van je,

slordig in elkaar gezet wezen

dat in verzen perfectie nastreeft

ik houd van je,

in het kwade dat de overhand krijgt

wanneer ik even niet thuis geef

ik houd van je,

in droogkomische terzijdes

en ouderwetse zondeval

ik houd van je,

in deze ramp van alleen zijn

waarin ik je meesleur

ik houd van je,

in de beperkingen van mijn aardse leven

zo moeiteloos door jou ontstegen

ik houd van je,

in graankorrels van taal

waarmee de priester meel maakt

ik houd van je, dat is het ergste,

in een hellekooksel

van dubbelzinnigheden

in mijn geheime verlangens

naar jou,

in een paradijs van seks

vol taalverbod,

in mijn bovengemiddelde armoede

van hoop op wederkerigheid -

in de roestvrijstalen glans

van deze verklaring

die je niet zal lezen

Schimmige gedaanten

2011-03-04T18:03:00.000+01:00

Zeventiende eeuw was het huis,

op smaak gebracht van een kapitaalkracht

die geen grenzen kent.

Ik zat met drie Syriërs dadels te eten,

tussen Kadhafi en Moubarak, artisjokken van vroeger

en toekomst waar je niet van af kan blijven,

geitenkaas met zoete druiven.

Hartje Antwerpen, maar het had ook

Damascus kunnen zijn: bij kaarslicht ga je twijfelen

of het er wel toe doet.

Een van de jongens vertaalde zijn vrienden

om te maskeren dat hij tussenbeide kwam.

In het Arabisch heet kouten heel gewoon bekvechten,

met grimassen waarvoor je elders je handen niet omdraait.

Komt het ooit nog goed, wou ik alleen maar weten,

en sloeg gauw een vijgje achter de kiezen.

De ud-muziek had het allemaal eerder meegemaakt.

Ze bleef er kalm bij, als de Baath-partij die meeluistert

in schimmige gedaanten van herinnering.

Verstopt achter een fabelgordijn van eeuwen.

Kleine suite van vervlogen tijd

2011-02-25T09:25:00.000+01:00

Il faut oublier. Omdat nieuws nooit weet

wanneer het beter ophoudt

is er ontbijtradio met karnemelk.

Partner, half wakker, doet wat dromen over.

En dat het niet goed gaat met de wereld,

die van Partner is, zonder tegenspraak.

Zit zelf wat Brel te onderhouden

in het hoofd. Hij mocht nog even blijven

van de omroep. Partner herkent de terreur

van laat me niet alleen, vergeet de rest,

gevoel om mee te spelen,

getater van het water in de douchekop.

In de spiegel angsten weergevonden

bij een ontstoken navel.

Kwakkelende lentes later kleden we ons aan

met dezelfde afgedragen liefde.

Bloot: een merknaam

die ik vergat te deponeren.

Oude vlegeljaren.

Daar het stille wachten bedrijven

op een toekomst die al voorbij is.

Omroeper zegt de tijd.

Ik benijd het leeftijdsverschil.

Ne me quitte pas.

Huishoudelijk

2011-02-02T12:14:00.002+01:00

Een onvergetelijke zondag in het MUHKA-museum? Op 20 februari om 15u wordt daar mijn nieuwe bundel 'Tussen Dood en Herleven' voorgesteld door Frans Boenders. Floris De Rycker (foto) gaat schitterende barokmuziek op luit spelen, en ik lees zelf een ode aan de overleden MUHKA-curator Jan Foncé. Ik zou je zo graag verwelkomen daar...

Sluitingstijd met tekens

2011-01-29T18:09:00.000+01:00

'Sluitingstijd!'

Het woord een doffe zweepslag

en plots is mijn universum geboren.

Naakt. In de wanhoop van duizend boeken.

Ze staren naar me, monotoon blauwig,

een hologram van onpakbare letters.

Kwart voor vijf, zegt een klok,

en zwijgt dan weer.

Tijd en ruimte zijn uitgeteld.

Dadelijk een kuch van de suppoost

en wervelend stof van eeuwen studie.

Kruimels van madeleines

tussen resten verdronken schoonheid.

Opkijken, als een kind in de wieg,

bezig zichzelf te vergeten,

in zonden die behoeftige zinnen strelen.

Op een bladzijde zonder god.

Van zodra ik liefheb, zal ik vertrekken.

Sluitingstijd. Ik sla mijn slag

en lees de tekens die ik nodig heb.

Michelin, mieters magisch.

2011-01-21T16:39:00.000+01:00

Dorpen die je uitkiest zoals een tafeltje

in het restaurant dat je niet kent, alleen maar

omdat de naam je bekoorlijk in de oren klinkt,

willen iets teruggeven van je vertrouwen

in het onbekende. Michelin, mieters magisch.

Ze laten je binnen schrijden, hautain glurend

als een koning die zijn gehandicapten bezoekt,

ook maar bewoners van een kleurrijk noodlot

dat landkaarten onder symbolen verstoppen

en klinieken achter betuttelende toontjes.

Dorpen die je uitkiest zoals een beduimeld boek

dat je kietelt op de rug, snel te lezen verleden,

overdrijven altijd met hun blaffende honden

die je wegjagen uit de stoffige romantiek.

Vogels bouwen nesten, lovers omarmen elkaar,

en jij blijft trots geloven dat iets of iemand

voor jou geënsceneerd werd in dit gedicht.

Het zijn oude woorden die je de hand reiken.

Bij de warme bakker ontmoet je dezelfde stilte,

dezelfde liefde die wil weten wie de volgende is.

Grappig als dauw

2011-01-14T10:20:00.000+01:00

Geen winter, vandaag, die me achterna zit

tijdens mijn wandeling naar jou op het klavier.

Geen sjalen en sluiers van trillende wind,

strijkers van klokken en mopperende trucks

die racen in de kroon van mistige bergen.

In de kou leer ik je kennen, het is mijn lente,

waar liefde ontluikt onder een bast van tijd.

Verlaten strand. Glanzende golven van marmer.

Ze slaan hard neer op de rulle voetafdrukken

van een struinend kind, te weinig bemind.

Ik droom van lente, vandaag. Oude lawine

van bloemzaadjes, terwijl je rondjes rijdt

in mijn armen, in het nameloze struikgewas

tussen zee en gletsjers. Kieteling van hoop

met een veertje van trouw. Grappig als dauw.

Soms, slapeloos

2011-01-07T11:08:00.000+01:00

Soms, slapeloos,

vraag ik me af welk landschap

ik zou willen zijn.

Een steppe met hoog gras

waarin verzuurd gevoel verdwaalt,

of een woestijn, weifelend onder de zon,

brand van vergetelheid

voor oude illusies.

Ik zou niet weten wat de stuivende liefde

te lang verzweeg. Daarom misschien:

een ruig berglandschap

met gletsjers die ik beminde,

ze spoken iets uit met verse sneeuw

om de kou in beweging te krijgen.

Soms, slapeloos,

vergeet ik wie het is

die wakker ligt

aan het einde van de wereld.

Sneeuw, stoep en strand

2010-12-31T16:59:00.001+01:00

Begint een deftige burger zijn sneeuw te ruimen,

gewoon omdat het rebels is, met de multihark

kinderjaren aan zee op de schop nemend,

volgt een tweede buur, bang dat-ie niet anders kan

dan braaf te zijn met laarzen en emmertje,

daar moederziel alleen met papa in de golven

van late namiddag-verlatingsangst, de zon

nu dalend goud onder de groeiende kou,

en ook een rechterbuur, bezocht door naijver

van het puberale soort dat heel de stoep

weer glimmend glad maakt, tot straks de straat

op veelkleurige kaas lijkt, met gapende gaten

van herinnering aan zacht gestold lijden,

de zee een krassende plaat onder de naald

van god, en steeds dezelfde maat van verveling

die zich eindeloos herhaalt. Niet opgeven,

denkt dan een linkerbuur: hoe kan hij anders

nu de stoute verzoekjes komen om niet als enige

achter te blijven -- een krimpende sneeuwman

die niet smelten mag voor ik, taal ruimend,

mijn pen heb neergelegd, ijzingwekkende stilte

tolererend die de straat weer snel doet faden

terwijl de vlokjes terugkeren, in nieuwe buien

van ongenaakbare eigenzinnigheid.

Witte kerst

2010-12-24T10:56:00.001+01:00

Er is een smetteloze stilte

die op een sneeuwloze hemel wacht,

maar ik kan haar niet vinden.

Ergens zoekt een jongen zijn meisje

in de ondergesneeuwde auto's

van een nare droom.

Ontelbare sterren, zijn er ook,

die ik naliet te verheerlijken,

in de kou van een kerstroos

voor het raam.

Weinig betovering van verlangen.

Omdat het jaar een terugblik eist:

de atoompolitiek van Ahmedinejad,

keurig voorgemonteerd, terwijl ik

al maanden op een mailtje wacht

uit Teheran. Het internet is dood:

er zijn ontelbare files van ideeën

zonder strooizout, die me doen kijken

naar de shows van Lucille Ball.

Misschien heeft moeder in het hiernamaals

geen tijd om te dromen van mijn witte kerst.

Maar ik, ik vind de tijd voor een gedicht.

En daar is haar gezicht. Smetteloos,

als stilte voorbij de sneeuw.

Daar waar het laatste thema

2010-12-22T16:14:00.001+01:00

Leven. De laagjes van een ui pellen.

Zure tranen huilen en de dader zoeken.

Iets aanpakken en dat poëzie noemen.

Daar waar het laatste thema bloedt.

De dood van een vader versnipperen.

En je voelen als de plagende narrenwolk

die het zonnige blauw een lesje gaat leren

omdat-ie dam wil spelen, dam voor vreugde

in een winter die over heropstanding speecht.

Het was maar een voorspel, virtuoos stil:

niet alleen tijd is een snelstromende rivier.

Ook deze glimmende woorden, blinde bijen

die in een maagdelijke toekomst stromen,

willen niet terug naar hun drassige dromen.

Zoals in de fuga: het regent sneeuw, nu.

En sneeuwt een uurtje van het zwarte soort.

De wereld ruimt weg, ritmisch, tot een oever

kleiner wordt, onzichtbaar ver verwijderd.

Aarden dam spelen. De loop herzien

van al dat reine water. Per kerende post

één onbeantwoorde vraag stellen

over de grenspalen van mijn jeugd --

daar waar het laatste thema bloeit.

Schrijfster is aangekomen

2010-12-16T10:54:00.001+01:00

Vertrouwde geur van hooghartige natuur
komt binnen. Geen flashlicht
zo ver ik kan zien. Verlangen slechts
dat in bont is blijven kleven.
En schaduwen van trage dans
om Liefde mee te piloteren.
Schimmen van uitgedoofd verzet
volgen vrouw in topfunctie.
Ze is een schrijfster, zegt iemand,
alsof ze genoteerd staat op de beurs.
Signeert met de gestolen flauwekul
van een trendy vulpen, lichtgewicht
voor vloeiende inhoud. Elk punt een vlek
die maar niet komen wil.

Een klok sluit de thriller van de schemering.
Daar groeit de klank die nacht heet.
Waarmee ik het moet doen. Met haar,
en nu. Mijn hart bekoelt in de rode gloed
van ondergang waarop ik geabonneerd ben.
Haar krassend gefluister in mijn woud
van neuronen. Ze willen vonken,
als een mobieltje in het wassende donker
dat je in de Amazone leert kennen.
Alleen.

Dof gedreun

2010-12-11T17:46:00.000+01:00

In een trein met taterende oude vrouwen

is het ontspannend jezelf te zijn

in het meeluisteren naar de rampen

die je tot hiertoe bespaard zijn gebleven,

maar wanneer er dan plots,

midden in het moeiteloos ontspringen der dans,

elkaar in superlatieven overklassende pubers opstappen

die een zweempje te leutig hun facebook avonturen

als een enemy request op je afvuren, terwijl de dames

verstild in je richting gluren om snel even uit te zoeken

of je al aan fataal defrienden begint te denken,

dan weet je weer dat heel de identiteit in je hoofd

een dof gedreun is voor de ipod van een bewustzijn

dat anderen stoort. Als had je het van hen geroofd.

Val nooit door de mand met een ponjaardblik,

accepteer het noodlot en kijk door het raam,

wat er ook gebeurt. Tot je oude ego is uitgedoofd.

Zonder titel

2010-12-08T20:58:00.001+01:00

kleine gebaren,

ingebakken in de kunst van het 'doen alsof'

die op je schoot ligt, als een kantwerk

zonder toeristen

je zwijgt, je weet dat iemand van ons

de liefde de laan gaat uitsturen

en vouwt je briefje tot een zwaan

dan hoor ik het getrappel van een koets

met paarden die blazen in de mist

en ruik ik de geur van een geheim:

voor weelderige verwondering

moet ik met een geruisloze boot

voorbij de weelderige achtertuin glijden

van je dode stad

het duister van Brugge klinkt vals,

ik duw een frele kerkklok weg

tussen de foutparkeerders om de hoek

en lees mijn schuldig verzuim in je auto

Bij de ingang van Eleftheroudakis

2010-12-03T18:14:00.001+01:00

Ik schrijf onleesbare liefdesgraffiti

op de façade van je onverschilligheid

en vraag je hoe je toevallig heet,

in de hoop dat een helder wonder

uit de spuigaten zal sijpelen

van je dobberende denksyntaxis.

Hier bij de ingang van Eleftheroudakis

lijkt het alsof je het niet meer weet,

en het raadsel van de zee aangaapt

dat ik met zachte dwang en verleiding

in je uitzichtloos bestaan binnensmokkel.

De toeterende auto's kennen die file.

'Dit is mijn Athene' zegt je krakende stilte,

en je bijt met je ogen toe in de zure appel

van een torenhoge staatsschuld.

Ik zie niet in hoe de rotte plekken

me kunnen prikkelen, Apollo,

maar ik probeer te minnen

wat vaag op poëzie wacht

in het sap van een tussendoortje

waarin ik mezelf ontmoet,

uitglijdend over dit sleepje gêne,

veel te gladde schijn van geluk

op het bordes van een noodlot.

Namiddagje kuieren

2010-11-27T16:14:00.001+01:00

Niets zo verkwikkend,

denk ik falend in bezieling,

als een namiddagje kuieren

tussen de ruïnes in mijn hart.

Door een agora loop ik,

met de tempel van Hephaistos

die ooit mijn lava van taal smeedde:

hij was een leraar Grieks, oersterk, aanbeden

als vlammende retoriek voor bulderend dichtwerk.

Ik zwerf door de bibliotheek van Hadrianus

die me zijn woelig leven leerde minnen:

hij was een vriend die me omarmde

terwijl ik las, belaagd door pralerige zinnen.

Maar liefst nog zoek ik vertroosting

bij de byzantijnse stèles van vergeten illusies,

vlak voor het hoogtepunt van hun kunnen.

Dat ze ooit, als een puzzel op de sprei,

mijn dromen voor een nacht wilden runnen!

Waarom zou ik stoppen bij Zeus' tempel?

Dit is geen eeuw voor oppergoden,

ze zijn afwezig of geven niet thuis

wanneer je tijd met hen wil doden.

Niet kijken naar jezelf

2010-11-23T16:14:00.002+01:00

Wolken, geheime ornamenten.

Zondaars in je leven.

Ze komen en gaan aan een koude hemel

die blauw is. Alleen voor jou.

Daar ginds, kristallen van waterige tijd.

Waarom vrienden van je vrienden

voorstellen aan wildvreemden,

niet wetend wie ze zijn?

Omdat ze in een kring staan

om de bleke zon van je twijfel.

Anonieme wolken.

Niet kijken naar je kite, zei oma,

dan word je blind. Haar weke poëzie

deed weinig terzake:

niet kijken naar jezelf, maar stralen

wanneer de woorden gaan stamelen.

Daar ginds, in je verleden.

R.I.P. Lange Wapper (ingekorte versie van mijn eerder gedicht)

2010-11-19T16:08:00.002+01:00

Rijden, rijden, rijden, door de dag, door de nacht,

door de dag, rijden, rijden, rijden, en de moed

is zo moe geworden, en het heimwee zo groot...

auto's, auto's, trucks - en truuks uit de oud doos

van een doortrapte strategenschurk, jij kwelgeest

die na middernacht mijn verkeerde nummer draait,

Wappertje voor het Steen die maalt om mijn koppig

NEEN

en groeit in deze woorden waarin ik mijn haven bemin,

daarboven in wolken waar ik achter de tijd zweef,

ingeslapen in autoluwe jaren en zondagen van stilte,

toen een middeleeuwtje zacht aan de deur klopte

van gesloten musea waar Rubens en Jordaens

tussen schaterende kleuren sliepen.

Ik gun de vaandeldragers van taal een kans,

de taterende trompetten en bedeesde virginalen,

lonkend naar de feeërieke luister van Rederijkers,

stille getuigen - Bourgondisch wulps en sappig -

van een zeldzame zondag zonder ploertige auto's

en dodende trucks. Antwerpen, zo ver je kon zien!

JA, IK WIL

schrijven, schrijven, schrijven, ik pers de zon uit

tot het bloed van een onblusbaar verlangen

en mors mijn illusies tussen bruggen en sluizen.

Ik jaag mijn onrust over baanvakken van broze emotie

met woorden die mijn adem als koorden dichtsnoeren,

fijn stof dat me verstikken wil met het schuldbesef

dat ik zweeg toen ik moest praten, praten, praten

over de groter wordende gaten in de woede

waar mijn kwelgeest geniepig doorheen wou.

NEEN

Ik wil geen magere Hein van hybris, hardnekkig

als een oliespoor van laatkapitalistisch geilen,

ik wil schoonheid waarvan ik nooit genoeg zal krijgen,

om stil mee te stoeien in de kajuit van mijn verleden.

Aarzeling

2010-11-15T18:46:00.000+01:00

In een Grieks café stottert een soldaat naar me

als het kaarsje voor een oud icoon.

Ik knik, en ruik seizoenen van Byzantijnse tijd.

Zoet als de harmonieën van de lente

smaken zijn woorden, die als fonkelende ogen

in een andere wereld lanterfanten.

Dan sijpelt een aarzeling de zin binnen,

vindt de donkere ondertonen van zijn stem.

Alsof er nooit meer een overwinning valt te vieren.

Met twee handen harkt hij mijn restjes dessert bijeen.

Ik mag niet vragen welke vrienden de illegalen

voor de Turkse kust in zee hebben gegooid.

Zoveel verleden dat onaangeroerd is blijven liggen.

Ik drink wat thee, laat onzichtbare gasten achter ons

beslissen wie ik ben. En monster de leegte

die aan de voeten ligt van elke nieuwe liefde.

Zonder titel

2010-11-13T18:20:00.001+01:00

Apollo, ik weet wat je denkt, reddende god,

en begin opnieuw, als een Griekse stad

die Oosterse wishful thinking verlaat.

Littekens word ik gewaar op jouw arm,

diepblauwe ogen die mij monsteren in de tijd.

Vuiger dan mijn volwassen oor verdragen kan

zijn de combattieve klanken van mijn jeugd,

strijdlustige vechtersbazen die vanavond

dansen over het blad, alsof ze zoëven nog

in nieuwe inkt werden gedoopt.

Ik weet dat het slechts schijn is voor jou:

liefst staan ze in de kou, uitgekleed in hun rij,

onder de vernietigende blik van een dichter

die de indoctrinatie van oude ritmes vreest.

Gespierde geschiedenis, zie je, wil overleven

in zangerige verzen, niet als sjofele jongens

in afgedragen jeansbroek. Zij aan zij.

Plato bij boekhandel Eleftheroudakis

2010-11-12T13:41:00.002+01:00

Na zeven verdiepingen

die langzaam van kleur veranderen

sta ik eindelijk aan de rode zenit

van de Griekse beschaving.

Het is een hele wand Kavafis.

Bundels die neerkijken

op zijn ongemakkelijke eeuw,

zichtbaar vanop straat.

Achter me, de bedwelmende thijmgeur

van een Cycladisch eiland: het moet Elytis zijn.

Altijd, wanneer de zon te laat is opgebleven.

En ginds, die jongen met kniebroek en verwassen T-shirt:

als dat niet Nikos Gatsos is, bedremmeld in een hoek

en wachtend op mijn helpende hand.

Nu ga ik op de tippen van mijn tenen staan:

ik verlang naar een grote blauwe bundel die Plato heet,

alleen maar omdat hij een hekel had aan poëzie.

Arme ster

2010-11-09T21:00:00.000+01:00

Mijn bestaan -- een arme ster

van acetyleen. Meer niet.

En Athene kan niet zonder die opdringerige zon,

die de stad opjut en onrustig maakt.

Tot ze verdwijnt in de veilige afzondering

van een ipod.

Wat overgebleven is van mijn jeugd

kijkt me als licht recht in de ogen.

Ik knipoog, zoek de vier euro bijeen

waarop een nerveuze ober staat te wachten.

Athene, 6 PM

2010-11-08T20:24:00.001+01:00

Een nare herinnering wou doven.

Ze schoof voorbij, zonder dat ik erop inging

met analyse, vergelijking of schuldgevoel.

De rest van de dag

-- praten, proeven, storende hitte,

wereld omarmen, lawaai

en andere afleiding --

vertoefde ik in een fase van ontkenning.

Nu is het avond, en besef ik dat er niets gedoofd is

op het schaduwterras van een gedateerd kafeneion.

Zorgen en problemen snellen elkaar ter hulp.

Alsof ze lagen te wachten

op wederzijds begrip.

Een post-Olympics metrostel schuift

door rauwe realiteit, in krotten hokkend.

Ik had liever een oude Namco zien botsen.

Woorden en de dichter

2010-11-06T17:54:00.000+01:00

Woorden moeten altijd uitkijken,

een minder fraaie binnenzijde maskeren,

zoals elk stadsbestuur een vierde wereld.

Ja, uitkijken

naar een te laat vertrokken bus.

Twee koplampen in de verte

terwijl ze, bij sterke wind, met bulderende

bomen van voor hun geboorte

een tafereel regisseren van schamele pogingen

vol toegedekte leugens en ondergespoten marmer.

Elk vers dat mijn pad doorkruist -

het meest onverschillige, het meest opdringerige -

vraagt iemand op te stappen die wil blijven,

leven tijdens het wachten in zijn plaats.

Woorden moeten altijd uitkijken.

Ze kunnen nooit de onderwereld uitsluiten

die zich afzijdig houdt.

Soms neem ik vakantie

en blijven de woorden thuis.

Ik weet dat ze zich amuseren

en ben geen dichter meer

in dat besef.

Voor 'Antzela' (vervolg)

2010-11-04T19:48:00.000+01:00

Mijn Hellas, badend in een bemoeiziek zelfbeeld,

is haar speeltuin vol graffiti. Gerekou jatte de luxe

onzichtbaar te worden in een waas van cultuur

waarmee ze deed wat ze wou. Nu drapeert ze zich

met de weelde van een vrijheid die samenvalt

met het verleden van opstandige goden, geketend

aan een muur die decennia lang standhield.

Slechts erosie van beloften,

en wat ik daarmee aanvang

met verf en spuitbus van taal,

troublerende herinneringen

aan een geplunderd leven.

De stellingen rond het Parthenon begeven,

reuzen sprinten weg, zoveel versteende junkies,

bang voor de onpeilbare diepte van ziekten,

fonkelend zwart voor vurige ogen van tijd,

struikelen in de slootkant van verspeelde kansen,

nooit meer overeind komen op een museumsokkel.

Toch is Gerekou een boogscheut slechts verwijderd

van die horror. En daarom blijft ze glimlachen

naar de camera's die op uitnodiging komen,

zonder haar oude eenzaamheid een blik te gunnen.

Voor 'Antzela' (Angela Gerekou)

2010-10-29T09:18:00.002+01:00

Als een beursindex in vrije val de wereld rondgaan,

ongemerkt je belastingen vergeten te betalen

(meer dan een miljoen argeloze kippen)

en bij je terugkeer, aan de voet van de Akropolis,

bekogeld worden met tomaten en rotte eieren.

Na de douche zwerven door de binnenstad,

als een vuilniswagen die op de zenuwen werkt,

dan beslissen om je dan dag en nacht te omringen

door jonge militairen. Toezien hoe ze zich vervelen,

meewarig naar de junkies starend.

De sjofele, gerafelde matras op een bordes

die ooit een comfortabel bed is geweest.

Toch een luxe, zegt de minister over haar cultuur

vandaag op het Plein van de glimmende Eendracht.

Ze zal niet langer de daklozen beschermen,

gewoon wat beter haar bange zelf.

Wat zou ik graag een graantje meepikken

van de kennis in haar verkilde nest.

Athene, 6AM (vervolg)

2010-10-29T08:31:00.001+01:00

Een tableau van lichtjes geëxciteerde bodytalk

op de pronkzieke trap van het archeologisch museum:

hoe het verleden van Athene me wantrouwig bekijkt

met gefronste wenkbrauwen, gedraaide handpalm

en gespreide vingers op de knieën - kapotte onrust

wanneer ik in de gaten krijg dat mijn gevallen goden

tussen hun opgerolde matrassen en hellehonden

een volgende shot voorbereiden. HERE TO STAY,

in lompe letters, op een dag die net begonnen is:

nieuwe graffiti op mijn beledigde mythologieën.

Signalen uit een nog veel taaier schimmenrijk.

Straks veren de dropouts van de Olympos recht,

dakloos als een laatste restje zelfhaat in de morgen,

liggende efebes tussen hun marmeren dubbelgangers

met bijgewerkte borsten en braaksels van knalrode verf

rond het marmeren geslacht van eeuwen, om gluurders

hier op aarde met een mokerslag tot moes te slaan.

Hebben ze het eerder al gedaan? Stapje voor stapje

trotseer ik mijn verraderlijke klim naar Zeus,

die naliet de rust te verstoren. Merkte hij dan niet

dat ik sloom op de naalden trapte van een armeluis?

Er is een reden waarom ik in mijn onmacht ben geboren.

Voor bus 26 (gedicht geschreven om afscheid te nemen van de buslijn die het op 31 oktober om 23.10u voor bekeken houdt.).

2010-10-23T17:18:00.005+01:00

(Ik hoop dit gedicht op de allerlaatste busrit zélf te kunnen lezen voor de allerlaatste reizigers van bus 26).

Kusje, busje -

jij, koning van een laatavondshow

die ik zelden heb gemist,

anchor met de troostende toon

van een succesvol script vol rock-'n-roll

en zacht gebrom, een feest van nachtwind

en glijdende bomen met wapperende krant

en taterende leegte. Om late tranen nu te drogen.

O wat hield ik van mijn wiebelende dromen

die over Elsschot en Van Rijswijck vlogen.

Wuivende huizen, blind en doof, ze kenden me

en zongen yeah yeah yeah, als stille paarden

die op tieners lijken wanneer ze slapen gaan.

O wat keken ze stoned naar nummer zesentwintig,

de molen, het Edenpleintje en de lei van Jan de Vos

waar nog jaren overleefden waarin jij geboren werd.

Zesentwintig kusjes, busje, die halve eeuw is nu voorbij,

en ik neem afscheid van jou, hulpeloos zoals ik ben,

alleen met een zwijgende haven, die de biezen neemt

door wijken die ik nog niet ken. Ik sluit me in je armen,

souvenir van plenzende regen, drenzende telefoons,

gladde wegen met glimmende weggooi-tijdschriften

en ploeterend ijsberen in de wanhoop van mijn hoofd

waar het soms winterde, terwijl jij nog door-zomerde...

tot je dan eindelijk kwam. Magistraal. Zoals een vrouw.

Na crescendo's van eindeloos uitstel.

Laatste kusje, busje, 't is voorbij, ons avontuur

van samen flaneren door de haven.

Ons tollen door de straten die we citeerden

als dronken vrienden hun liefjes.

Ons frivool flirten met heus niets en altijd iets

dat Antwerpen met neon bedwelmde

terwijl we samen onderweg waren

naar de halte bij mijn bed, daar waar ik belde

bij jouw schalks piepende banden.

Athene, 6AM

2010-10-19T19:45:00.000+01:00

Niets aan de hand

met de net begonnen hoteldag.

Geen licht dat te vroeg

door de gordijnen glijdt,

als een strijkage bij de rekening.

Geen valse fractie van een seconde

die een werkdag suggereert.

Geen wijzer die dronken

naast het streepje van zes valt.

Al zou je dan gaan twijfelen

en eerst je ogen nog eens uitwrijven.

Alleen het misplaatst geweld

van ijskoud water. Een oude douche

die zichzelf op temperatuur brengt.

Traag. En de geur van een milde scrub

met handdoek. Ruw.

En je blik, zacht, door het raam.

Niets aan de hand

wanneer je lonken wil

naar de militairen die patrouilleren

in de schaduw van platanen

die sssssssssttttt zeggen.

Open haard van taal

2010-10-15T18:22:00.000+01:00

Iemand heeft met graankorrels van haat

taai meel gemaakt. Vergeef de ijdeltuit

in uniform. Er is geen voorland rustiger

dan deze woorden. Suizende wind

tussen het verbrande hout.

Ik wil de rolluik van mijn liefde oplaten

voor een soldaat, die bang is voor de dood.

Ja dat wil ik. Bij hem zijn. Hier thuis.

Mij terugtrekken. Vechtend

in een open haard van verzen.

Voor een donker raam wil ik gaan staan,

in de weerspiegeling van mijn gezicht

het einde van zijn boulevarddroom zien.

De laatste tralie verliest zijn vage schaduw.

Dat is wat ik wil. Angst lijkblijk zien stralen

in de nacht, alsof het oorlog is, met maan,

midden in dit hellekooksel van gave stilte.

Het zal lijken of ik elders ben, vergeten

in een gevangenis van verblindend licht.

Knielend voor dit knetterend vuur van taal.

Zonder titel

2010-10-13T14:26:00.002+01:00

Vannacht sterft een loodsman in zijn boot.

Boven dit koele zwijgen hangt een regenboog

van hunkering die afleidt van mijn eigen dood.

Ik zit naast een leger wordend bed. Ooit gul

en roze was het vlees. Kijk naar het geraamte

van de klok. Mis onze kale uren in Honfleur.

Wanneer? vraag ik, dokter. Wat wenkbrauwen

en de oesters in mijn herinnering. Slurpend.

Niemand die weet. Ik, het transparante donker

in een haven die zich gedeisd houdt, een regen

met zout van hoger gelegen gronden, ik zuig

bootjes naar me toe, houd ze dicht bij mijn longen

in een piepende herfst van jubelende zonden

en waan me een bordeel, vergeeld aquarium

met glazige wensen. Stervend komt hij klaar.

Terwijl de baxters hun zoentjes druppelen.

Sjofele, koudbloedige vissers laten zich piloteren.

Ik houd ze bij me, springende karpers in een fuik,

misleid door aas, en achter de woorden het waas

van duizend warmwaterkruiken in een kliniek

die zich voorbereidt op uren van reutelende stilte

met schuifelende verplegers, jammerdal vol pracht,

nu opgelost in slijm. Niets menselijks me vreemd.

Vangst van woorden. Verlies voor helder water.

Naakte nacht

2010-10-12T18:18:00.000+01:00

naakte nacht

nazomer van een maagdelijke wereld

naakte nacht van zilte woorden

die trillen in het deinende donker

naakte nacht waardoor ik zwem

mezelf verliezend in de geur van regen

ik verdrink de laatste zon in sterrenwater

nee nee nee niet in mijn kijk op de wereld

verdrink ik een naakte oktobernacht

onder een sappige diamant van dageraad

verdrink ik in bijna onhoorbare waterruis

verdrink ik met het kleinste eiland op aarde

beledig ik het leven niet met een hulpkreet

maar vier ik mijn angst met een sieraad van moed

en groet terloops op de oever van mijn tijd

een wazige stilte op stelten, wazig wazig wazig

naakte nacht, daar ginds, in deze mist

die als een bloedplas over mijn blad kruipt

stotterend naakte nacht, gedoemd

tot betekenis die ik schuw

schuw als een glinsterende ananas

van boezems en orchideeën, luwe zin

vol bloeiende gezichten van tinnen soldaatjes

en waterige aanslibsels van loze beloften

waarmee iemand een sluier drapeert

over mijn glimmende torso

dimmende liefde, liefde als nat karton

die iemand met mijn hulpeloze ik begon

zal ik rondjes trekken naar het centrum van mezelf

daar ergens ver ver ver buiten me? ver ver ver

in deze verzengende hel van falen

onder een kille hemel zonder maan

in deze rilling die over mijn rug loopt

een vroeg geschenk van winterse zon

in deze schielijke pijn

genadeloos op mijn netvlies gebrand

hoor ik je roepen in het gras... dan schreeuwen

voorbijglijdende satan van mijn kinderziel

Er was iets

2010-09-27T16:44:00.000+01:00

Of ik daar poëzie mee zou kunnen maken, wilde hij weten.

Wanneer ik ons gesprek zou opschrijven.

Zomaar, zonder er iets aan toe te voegen.

Terwijl er al zoveel voorhanden was.

Alle tempels die een ster gezien heeft, drie miljard jaar geleden.

En toch ook hier en nu, als een aura waarvoor ik zintuigen mis.

Maar er was al iets in de ondertoon, iets toegevoegds

dat ontsnapte aan het prozaïsche van zijn vraag.

Een wijze om het ongerijmde een hak te zetten

wanneer je na een nacht uitgaan in de spiegel je lippen pruilt

of een arrogante rimpel op een zijspoor van je aandacht rangeert,

als een gedachtentrein die maar voortraast

tussen je dromen overdag.

Ik zal mijn best doen, neem ik me altijd voor

wanneer het kopje koffie de tafel terugvindt,

en de melk god weet welk mysterie in en uit kringelt.

Ik zal het naturel van ons gedeeld moment intact laten,

niet wetend of het aangetast wordt door een verlangen

naar meta-verbanden.

Stil wordt het dan. Zoals wanneer je morst.

Alsof het zo gewild is. Dit moment, een gedicht in wording.

Aan mij om er iets van te maken. Niet aan de woorden.

Vlekken op een trui die je toch al niet meer wilde dragen.

In de kou. Die nog even duren zal. Omdat de herfst een lied zingt

in zijn vreemde taal. Mijn hart les geeft aan een kindertuin.

En ik mijn hoofd vol ijdele junk niet wil verliezen.

In zijn proza dat steeds dichter wordt. En dichter.

Tot het poëzie.